Áramótaheit

1. Klára háskólann.
2. Læra að prjóna.
3. Koma til Íslands í sumar.

Þetta ætti nú að vera auðfært, eller hur?

Þá er enn eitt árið að líða og svei mér þá ef þetta leið ekki aðeins hraðar en það sem kom á undan. Nú ætla ég að reyna að setja saman smá upprifjun af árinu 2008, þó ég geti nú varla með nokkru móti komið fyrir mig hvað gerðist á þessu ári.

Janúar: Ég fór með fyrsta fullorðinshópinn minn til Moskvu. Um var að ræða lítinn níu manna hóp á aldrinum fjórtán til sjötíu og eitthvað. Tilgangur ferðarinnar var að fræðast um rússnesk stjórnmál og koma sér í stuð fyrir yfirvofandi forsetakosningar. Í ljós kom hins vegar að ekkert af þessu fólki hafði nokkurn skapaðann áhuga á rússneskum stjórnmálum og virtist aðallega hafa farið í ferðina til að sjá Rauða Torgið. Mér var nú hálfskemmt við þetta.

Febrúar: Hmm...Hef ekki hugmynd um hvað ég var að gera. Örugglega bara í skólanum og vinnunni.

Mars: Fór til Rússlands með tvo hópa í röð og varð veik þegar fyrri ferðinni var að ljúka. Já, og svo veiktist ég reyndar áður en fyrri ferðin fór af stað, því vinstri efri endajaxlinn ákvað að nú væri rétti tíminn til að láta ljós sitt skína og var dreginn úr mér tveimur dögum fyrir brottför. Ég mætti því á flugvöllinn skökk og skæld og þvoglumælt í tali, en allt gekk eins og best var á kosið þar til ég veiktist undir lok ferðarinnar. Þegar grey seinni hópurinn mætti var ég gjörsamlega búin á því og það sannast best á því að ég man ekkert eftir neinum sem var í honum.

Apríl: Ég og Armen fórum til Berlínar að hitta pabba og Böngu, og það var skemmtilegt. Sérstaklega stendur upp úr heimsóknin á safnið þar sem hlið Babýlón eru til sýnis og svo auðvitað heil máltíð heima hjá pabba (einkagrín). Við gistum á hosteli sem er staðsett í útjaðri Berlínar og eiginlega úti í skógi, a.m.k. sáum við villigrísi á hlaupum nálægt hostelinu.

Maí: Hér fór ég í 1.maí-túr til Moskvu með níu gamlar konur, og það heppnaðist eiginlega alveg ferlega vel. Moskva var ekkert nema sólskin og heiður himinn og hátíðahöld í tilefni 1. maí, og gömlu kellurnar voru hæstánægðar með ferðina.

Júní: Ég fór í próf og fékk næstbestu einkunn og svo héldum við upp á 24 ára afmælið hans Armen. Byrjuðum á því að grilla í Nörrebroparken og fluttum okkur svo innan dyra þegar fór að rigna, og íbúðin okkar var svo full af fólki að ég hélt ekki að slíkt væri hægt. Svo keypti ég líka fjögur pör af skóm í einu í lok júní.

Júlí: Skellti mér til London að heimsækja Eilis og við fórum m.a. til Cambridge. Annars var rosalega gott veður þennan mánuð og ég lá aðallega bara í sólbaði á Islands Brygge. Þarna komst ég líka að því að Pétur væri fluttur til Kaupmannahafnar og við áttum skemmtilega endurfundi á Sankt Hans Torv. Síðan höfum við Armen ekki getað látið hann og Kristínu í friði, enda eru þau alveg frábær.

Ágúst: Við Armen fórum í hina frægu ferð til Tyrklands, þar sem margar rústirnar voru skoðaðar en ekki á neina strönd komið. Aldrei hef ég lent í öðru eins glápi á mína persónu og í þessu austræna landi, enda hef ég verið í vafa síðan hvort ég þori nokkuð að ferðast í Austurlöndum.

September: Þessi mánuður er eins og máður úr mínu minni.

Október: Þarna var ég í Rússlandi nærri allan mánuðinn og kreppan á Íslandi að byrja. Við vorum í brjálaðri húsnæðisleit allan mánuðinn og enduðum á því að taka íbúðina í Brönshöj, þar sem við búum núna. Síðan lok október hef ég s.s. verið úthverfafrú.

Nóvember: Þessi mánuður fór mestmegnis í að koma okkur fyrir í nýju íbúðinni, kaupa húsgögn og innanhúsmuni og venjast því að hjóla frá Brönshöj niður í bæ og út á Islands Bryggju í skólann. Svo héldum við líka innflutningskaffi um miðjan mánuðinn og Armen fannst við vera orðin mjög gömul fyrst að ekki var haldið almennilegt partí en bara eitthvað kaffisnakk seinnipart sunnudags. Jú, og svo borgaði ég 1,1 milljón ISK inn á námslánin mín.

Desember: Ég fór í augnaaðgerð og er nú með svo til fullkomna sjón, Lise og Eilis komu báðar í heimsókn og við Armen héldum okkar fyrstu jól án nokkurs annars, og keyptum meira að segja jólatré. Í lok þessa mánaðars kom líka ansi dýrt rugl í mínum launamálum upp á yfirborðið, og hefur það gjörbreytt minni fjárhagsstöðu á næsta ári. Ég nenni ekki að fara út í smáatriðin en vísa til status míns á Facebook í dag.

Gleðilegt ár og skemmtið ykkur vel á morgun!

Líf í nýju ljósi

Ég sit við tölvuna og sé allt á skjánum. Ég sé líka allt í kringum mig mjög skýrt og greinilega. Og ég er ekki með linsur eða gleraugu, heldur sé ég allt svona vel með nýju sjóninni minni. Takk, elsku læknar og þökk sé danska ríkinu sem gaf mér þessa aðgerð í jólagjöf. Ég hlakka til að geta gist óforvarandis heima hjá fólki, taka næturlestir og rútur og fara í tjaldferðalög án þess að vera að vesenast með linsur og linsuvökva. Þetta er án efa besta jólagjöf sem ég hef nokkurn tímann fengið.

Svo er litla jólatréð okkar komið upp og ég er búin að skreyta það. Gleðileg jól kæru vinir!

Mér er tjáð að ég sé að breytast í Mörtu Stewart. Ekki veit ég hvort það sé alsatt, en það skal viðurkennt að ég er himinlifandi yfir fína jólaskrautinu í íbúðinni okkar. Mín gamla vinkona Lise er í heimsókn og hún hjálpaði mér að skreyta, og ég ætla að klára að hengja upp negulstungnar mandarínur og grenivendi með kristþyrni og kanelstöngum í dag.

Í gær bjuggum við til laufabrauð eftir uppástungu Armens. Hann rannsakaði málið á netinu og hófst svo handa við að hnoða og fletja. Ég, Lise og Anne sátum við útskurðinn og sötruðum bjór, og þegar öllum steikingum var lokið drukkum við kampavín og gæddum okkur á nýbakaðri eplaböku og hlustuðum á Kim Larsen. Jólastemningin var alger og ég hlakka alveg rosalega mikið til jólanna. Besta jólagjöfin í ár verður auðvitað aðgerðin mikla, eða aðgerðirnar, og ég hlakka mikið til að vakna á aðfangadag með nýja sjón á lífið og tilveruna.

Gleðileg jól!

Jólin

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvernig ég eigi að útskýra jólin fyrir mínum framtíðarbörnum. Ekki finnst mér alveg rétt að segja þeim bara að þá hafi Jesús fæðst, því í fyrsta lagi fæddist hann víst alls ekki í desember, og í öðru lagi reikna ég nú ekki með því að eiga eftir ræða Guð og Jesús mikið við mín afkvæmi, því ekki er ég sérlega trúuð. Guð kemur því jólunum mjög lítið við í mínum huga, þó vissulega finnist mér hinn kristni boðskapur um náungakærleik og hjálpsemi vera partur af jólaandanum.

Á hinn bóginn getur maður varla heldur sagt börnunum að jólin snúist um að fagna komu nýs árs og eilífum hring lífsins, eins og siður var hjá heiðnum Norðurlandabúum, því þó þessi siður sé auðvitað ekki verri en afmælisdagur Jesúss, þá er kannski svolítið erfitt fyrir smáfólkið að skilja eldgamla siði sem enginn fer eftir lengur. Nema...hey, kannski ætti það að verða partur af mínu jólahaldi héðan af? Fyrir mér snúast jólin fyrst og fremst um að vera með fjölskyldu og vinum, helst að gera eitthvað gott fyrir aðra og minnast þess og þakka fyrir hvað maður hefur það nú eiginlega gott. Já, svei mér þá. Á aðfangadagskvöld ætla ég að skála í rauðvíni eða kampavíni við unnustann og þá gesti sem við höfum boðið, og skála fyrir náungakærleiknum sem gerir allt gott mögulegt, þakka Almættinu (hvað sem það nú kann að vera) fyrir það ár sem er að líða og fagna vaxandi sól. Því miður á ég engin líkneski sem ég get skvett blóði á og dansað berbrjósta í kringum, en hver veit nema við göngum nokkra hringi í kringum jólatréð.

Og fyrst að minnst er á náungakærleik og þakklæti. Seinasta ár tók ég mjög góða ákvörðun varðandi jólagjafir. Langflestir sem ég þekki eiga allt til alls og geta sjálfir keypt það sem þá langar í, og þess vegna hef ég alltaf verið í hálfgerðum vandræðum með hvað ég á að gefa þeim í jólagjöf. Svo fór ég að spá í því í fyrra hvað þetta jólagjafabrjálæði væri farið fram úr allri skynsemi, og fólk bara að gefa til að gefa eitthvað, og helst að keppast um að gefa stærst og flottast. Mér ofbauð og ofbýður enn neyslubrjálæðið, sérstaklega þegar hugsað er út í hvaða afleiðingar öll þessi framleiðsla hefur fyrir hnöttinn okkar og ekki síst hver er að framleiða allt þetta drasl og við hvaða aðstæður. Ég tók því þá ákvörðun að mínar jólagjafir skyldu héðan af alltaf vera litlar og táknrænar, bera einhvern boðskap og helst vera framleiddar úr lífrænum/náttúruvænum efnum og helst á mannsæmandi hátt, eða það sem er kallað fair trade. Sömuleiðis skulu gjafirnar helst vera eitthvað sem er hægt að nota, borða eða t.d. bera á sig. Boðskapur gjafanna á að minna viðtakendurna á að vanda valið í daglegri neyslu og velja eins umhverfisvænt og réttlátt og hægt er, sem ég tel óhemju mikilvægt á þessum umskiptingatímum. Nú finnst mörgum ég kannski vera orðin alger hippi og klikkaður grænfriðungur, en þá get ég sagt ykkur að það hef ég alltaf verið, alla tíð síðan að ég var níu ára og skrifaði stíla um eyðileggingu náttúrunnar og málaði friðardúfur og tré á boli hjá pabba mínum í Þýskalandi. Svo það breytist ekki héðan af, held ég, og nú kaupi ég t.d. nærri einungis lífrænt ræktaðar matvörur og hugsa mig alltaf vandlega um þegar kemur að t.d. fötum eða innanhúsmunum. Þar reyni ég alltaf að velja t.d. lífræna bómull eða notuð föt og hef keypt margt flott í búið í genbrugsbúðunum hér í Kaupmannahöfn - það er líka miklu, miklu ódýrara.
Jæja, nú er víst best að ljúka þessum pistli áður en allir fá ógeð á mér. Ég hef alltaf verið hugsjónamanneskja og náttúruvæna hugsjónin hefur náð til nærri allra hliða á mínu lífi. Vonandi getur þetta röfl í mér veitt ykkur innblástur eða vakið hjá ykkur nýjar hugmyndir, og svo getur auðvitað vel verið að þið séuð öll löngu byrjuð að lifa grænt og réttlátt og finnst þetta bara óþarfa hjal í mér. En ég vil samt minna á það.

Mig dreymdi í nótt að ég væri stödd í verslunarmiðstöð og að Barack Obama var þar með hárkollu á höfði og án öryggisvarða. Fyrst þekkti ég hann ekki og sýndist hann vera Miss Jay frá ANTM, en svo áttaði ég mig á hver þetta var og brosti til hans, en vildi ekki vera að segja neitt við hann annars og gekk áfram. Eftir á sá ég eftir að hafa ekki heilsað honum almennilega og sagt "I congratulate you on your victory, sir", bæði til að vera kurteis og til að geta sagst hafa talað við Obama. Hvað ætli þetta þýði?

Fyrsti sunnudagur í aðventu. Ég ætla að vera alger húsmóðir í dag og blása á allar kreppur, pólitíska skandala og gerspillta íslenska ríkisstjórn, og eyða deginum við það að skreyta og búa til smákökur. Allir eru velkomnir í kaffi.

Framtíð ný og skýr

Í gær var merkisdagur. Í fyrsta lagi fékk ég staðfest að ég muni gangast undir leysigeislaaðgerð á augunum fyrir jól, algerlega á reikning danska ríkisins (eins gott að maður fær eitthvað því ekki vilja þeir gefa mér SU, bölvaðir). Þetta verður ein besta jólagjöf allra tíma. Ég get hreinlega ekki ímyndað mér lífið án þeirrar móðu sem hefur verið fyrir augum mér alla mína ævi, en nú get ég hlakkað til þess að pakka -9 glerjum og linsum niður í skúffu. Læknarnir segja að útkoman verði í versta falli -1, þar sem að ég er mjög nærsýn og sérstaklega á vinstra auga, og ekki víst að hægt sé að laga það alveg. En það skiptir sko engu máli, finnst mér, miðað við það að vera nærri blind!

Í öðru lagi tókst mér í gær að fara út og skemmta mér, fá mér í glas og vera undir áhrifum án þess að missa stjórn á mér og verða draugfull, eins og vaninn hefur verið síðan ég var unglingur. Í ágúst tók ég þá ákvörðun að hætta að drekka alveg um tíma þar til að mér fyndist ég vera tilbúin til að byrja aftur að lyfta glasi á hófsaman hátt. Mín áfengisneysla var löngu farin að keyra úr hófi fram og ég var búin að gera svo marga skandala, segja svo margt asnalegt og haga mér eins og asni svo oft og verst af öllu, særa kærastann minn og vini með hegðun sem hefði aldrei komið til nema af því að ég var búin að drekka allt of mikið. Kostnaðurinn við það að drekka var því orðinn miklu meiri en ánægjan (sem var svosem ekki mikil þegar þarna var komið) og ég var fyrir utan það farin að fá mér allt of oft einn bjór eða eitt vínglas hingað og þangað. Ég hafði vaxandi áhyggjur af hvernig þetta færi með heilsuna og var einfaldlega komin með nóg af sjálfri mér og þessari drykkjusýki, svo ég tók mér þriggja mánaða hlé og drakk alls ekki neitt á meðan því stóð. Nú er ég farin að lyfta glasi aftur og fór út í gær með vinkonum mínum til að fagna fréttunum um aðgerðina. Ég skemmti mér konunglega, hafði auga með því hvað ég var að drekka mikið, passaði að fá mér vatn á milli, tékkaði á sjálfri mér, ég man allt sem gerðist í gær (hef ekki munað heil kvöld á djamminu í nokkur ár) og var ekki á nokkrum punkti stjórnlaus eða að gera hluti sem ég myndi annars ekki gera. Vissulega er maður aðeins hömlulausari þegar maður er úti á galeiðunni en það heyrir nú til. Ég er því nokkuð ánægð með sjálfa mig og ætla að halda áfram að passa mig og reyna að feta hinn mjóa stíg hófseminnar. Mikilvægast er held ég að vera ekki að fá sér í glas hvenær sem tækifæri býðst, maður þarf ekkert alltaf að fá sér bjór eða vín bara af því að það á að hitta vinina eða fara á kaffihús að kveldi til. Svo er ég búin að lesa svo mikið um hvað mikil drykkja fer illa með heilsuna, sérstaklega hjá konum, að það eitt æti að hjálpa til að halda mér á mottunni.

Þeim sem undra sig á af hverju ég er að útleggja eins persónulega hluti og áfengisvandamál á opnu bloggi, vil ég segja að það gagnar engum að fara í felur með svona lagað. Eftir því sem ég fæ best séð er það mjög stór hluti fólks almennt sem ræður ekki við hvað það er að drekka mikið á djamminu og vandamál eins og ég er búin að vera að glíma við undanfarin ár eru mjög útbreidd. Ef að maður forðast að tala um áfengisvandamál verða þau bara enn skammarlegri og þau eru talin fyrir, og það gerir bara illt verra. Og þar sem að ég er bara ein af ótrúlega mörgum sem hafa dregið þennan djöful með sér, sé ég enga ástæðu til að vera að gera það að einhverju ljótu leyndarmáli. Fyrir utan það að líf mitt er orðið miklu betra eftir að ég lagði ofdrykkjuna á hilluna (vonandi það sem eftir er) og því vil ég gjarnan deila með ykkur.

Útþrá

Undanfarnar vikur hef ég verið að bræða með mér hugmynd sem vex og vex að umfangi og æsileika. Mig langar að fara í bakpokaferðalag eftir útskrift. Fyrst til Rússlands, þar myndu aðaláfangastaðirnir vera Kazan, fyrrum höfuðborg tyrkneskra þjóðflokka í Rússlandi, Irkutsk og Baikalvatn. Þaðan yrði maður væntanlega að komast yfir Kína einhvern veginn, en það er bara svo andskoti stórt! Frá Kína til Tælands og gjarnan til Víetnam, og svo langar mig að stoppa í Kuala Lumpur, sem ég hef séð þætti um í sjónvarpinu og virðist vera ótrúlega spennandi borg. Þar þekki ég líka einn strák sem bjó á kollegíinu í Sankti Pétursborg. Lokaáfangastaðurinn yrði svo auðvitað Sydney og sófinn hjá Höllu og Nick. Langar einhvern að koma með?

Rétt í þessu var ég að millifæra 50.000 danskar til LÍN. Það er nærri allt spariféð mitt og vonandi gengur nú allt eftir, það er víst ekki hægt annað en að verða pínu nervus yfir svona stórum fjárhæðum.

Rosalega fullorðins

Nú er ég að reyna að græja lán hjá Danske Bank til að borga námslánin mín. Er búin að panta símtal hjá Alka Forsikringer til að tryggja mig, mann og bú, Armen féllst loksins á að við ættum að hafa heimilistryggingu eftir að hann datt af hjólinu sínu í september og viðbeinsbrotnaði. Eftirfarandi hefur hann nefnilega þurft að fara í sjúkraþjálfun og þarf nú að fara í aðgerð vegna þess að beinið hefur ekki gróið rétt saman og hann allur skakkur og skældur. Alveg þangað til hann lenti í þessu slysi var hann mjög skeptiskur á allar tryggingar og vildi alls ekki skrifa undir eitt eða neitt, en núna hefur mér tekist að sannfæra hann um að það sé alls ekkert svo slæmt að hafa tryggingu, sérstaklega þegar maður þarf að fara að borga sjálfur fyrir að fara til sjúkraþjálfa, tannlæknis eða þegar hjólinu manns er stolið. Svo nú erum við loksins að fara að fá okkur tryggingu.

Svo er forsetinn bara að skamma Dani á diplómatafundum. Mér finnst þetta hálfpartinn ágætt hjá honum, veit nú sossum ekkert hvaða afleiðingar þetta gæti haft, ef einhverjar. En spennandi var að heyra að hann hótaði að bjóða Rússum að gerast helstu bandamenn Íslendinga. Því verður ekki neitað að Danir hafa iðað í skinninu af kátínu yfir þessum óförum Íslendinga og finnst þetta víst bara gott á Ísland, svo mikið get ég nú lesið úr því sem fjölmiðlar eru að skrifa um þetta allt saman. Ætli Ísland endi með að verða einhvers konar Next Stop Russia?

Nú finnst mér ég vera að fá flensu. Það er nú held ég það seinasta sem ég hef tíma til eins og er. Við erum hálfpartinn komin "på plads" hér á Brunnhólum, vantar þó enn sófaborð, sturtuhengi, litla pönnu og hitt og þetta. Man ekki hvort ég var buin að minnast á það, en hér er uppþvottavél, sem er hreint út sagt frábært að hafa. Eins og ég var búin að fá nóg af því að vaska upp daginn út og inn, nú vantar bara að ég fái efni á því að ráða húshjálp til að þrífa annað slagið. Þeim sem finnst þetta stórborgaralegt tal í mér, get ég sagt að ég hyggst ráða til mín slíkan starfskraft um leið og ég get, þó ekki væri nema tvisvar í mánuði.

Nú er ég komin heim eftir 17 daga í Rússlandi. Þó mér finnist alltaf gaman að koma til Rússlands, þá finnst mér eiginlega alltaf betra að koma þaðan, því eftir viku dvöl er ég orðin uppblásin af sykri, hvítu hveiti og himinháu fitumagni í öllum mat. Í þetta sinn lét ég sérstaklega vel við mig í eftirréttunum, því engan drakk ég bjórinn, og eftir meira en tvær vikur af svoleiðis gamani var ágætt að komast heim í mitt venjulega ökologiska og fair trade líf.

Jæja, en við erum að flytja. Therese vinkona mín, sem á þessa íbúðarögn sem við höfum búið í undanfarið ár, kemur heim á morgun og við erum því að flytja út í Brönshöj, í 51 fermetra íbúð með bakgarði og ágætis eldhúsi. Úthverfalífið hefst því í þessari viku, það mun þó væntanlega ekki vara lengur en hálft ár, því þetta er einungis tímabundin leiga. Við þorðum ekki annað en að taka þessa íbúð þegar ekkert gekk að finna húsaskjól, en auðvitað er svo búið að bjóða okkur tvær miklu hentugri íbúðir eftir að við skrifuðum undir og borguðum trygginguna. En hvað um það, það er ekki hægt að bæði halda og sleppa, og ég er ágætlega sátt við þessa íbúð. Við fórum í IKEA í dag eins og öllum ungum turtildúfum sæmir, og festum þar kaup á ágætis sófa (sem hægt er að draga út í tveggja manna svefnsófa, svo komiði bara í heimsókn), rúmi, sem við ætlum þó kannski að skila þar sem okkur hefur boðist ókeypis rúm, mjúkri og góðri dýnu, borði og fjórum stóltutlum. Sófann skoðuðum við lengi og lögðumst bæði í hann til að sannreyna að við kæmumst þar bæði fyrir endilöng. Eins létum við fara vel um okkur á mörgum dýnum áður en við tókum endanlega ákvörðun, og fjárfestum að lokum í fínni dýnu sem kostaði um 3.000 kr (danskar). Fátt jafnast á við tilfinninguna að vera að kaupa sér ný húsgögn í fyrsta sinn, eiginlega allt sem ég hef átt hingað til hef ég keypt notað eða fengið gefins, en í þetta sinn var það mitt skilyrði að við keyptum nýjan sófa og nýja dýnu, því ég er komið með nóg af þvi að kútveltast í annarra manna svita og húðflögum. Svo ætla ég að dútla mér við að kaupa stólasetur, dúka og teppi næsta mánuðinn, og innrétta okkar nýju híbýli eins vel og hægt er. Reyndar eru þarna fyrir nokkrar alveg forljótar mublur, en ég er búin að ákveða að láta sem ég sjái þær ekki, eða þá breiða dúka eða teppi yfir þær. Næst þegar við flytjum vil ég flytja inn í alveg ómubleraða íbúð, eða vonandi kaupa íbúð, en ég veit ekki hvort ég hef efni á því enn sem komið er.

Ég er svo aldeilis hlessa á því sem ég hef lesið í fjölmiðlum í dag. Rússland að lána Íslendingum pening? Það var mikið hlegið í vinnunni í dag (mér var reyndar ekki skemmt) og ég missti mig og fór að skamma alla nærstadda fyrir hroka Dana í garð Norður-Atlantshafsþjóðanna, en þær skammir fóru algerlega fyrir ofan garð og neðan. Það var helst að yfirmönnum mínum væri skemmt enn fremur frekar en að skammast sín. Ég veit svosem ekki hvað ég á að segja við svona fréttum, þetta er eitthvað svo ótrúlegt. En þið sem heima á Fróni sitjið eruð sjálfsagt í enn meira sjokki en ég.

Frítími

Um helgina átti ég talsvert meiri frítíma en venjulega. Ég veit ekki alveg hvernig það gerðist, því nóg var af húsverkum og heimalærdómi að fást við, en einhvern veginn tókst mér að ganga frá því öllu saman á furðu stuttum tíma. Þess skal getið að Armen getur ekki gert neitt hérna heima við á meðan hann er með handlegginn í fatla, og því hef ég ánægjuna af því að sjá um allt heila klabbið. Svo til þess að gera eitthvað annað við frítímann en að horfa á sjónvarpið ákvað ég að hringja í fólk. Ég hringdi í Önnu Heru, Fjólu, Ásdísi, mömmu, Eilis og örugglega einhverja fleiri, en það var enginn heima. Svona finnst mér þetta oft vera þegar ég fer af stað og ætla að hafa samband við fólk. Nú er kominn þriðjudagur og nóg að gera, og ég hef engan tíma til að hringja í fólk, nema það hafi íbúð til leigu.

Nýja lífið...eða þannig

Þá er ég loksins búin að koma mér upp nýju bloggi, eftir að hafa verið að hugsa um það guð má vita hversu lengi! Andinn snúinn til mín aftur eftir langa mæðu þar sem mig langaði ekki til að skrifa neitt, eða fannst ég ekki til að hafa tíma til þess. Núna er ég búin að gera ýmsar hagræðingar í mínu lífi, sem gera að ég hef meiri tíma og löngun til þess að setjast við tölvuna mína og láta gamminn geisa um það sem mér dettur í hug. Til dæmis er ég hætt að tékka eitt af tveimur vinnumeilum heima (hefði sko átt að hætta því fyrir löngu), og læt það bara passa sig þangað til ég kem næst í vinnuna og þykist góð. Svo passaði ég að slaka vel á í sumarfríinu og njóta góða veðursins meðan það varði, maður þorir víst ekki öðru hér á þessum norðlægu slóðum. Núna er ég því full af innblástri og langar að skrifa um allt og ekkert.

Ég gæti til dæmis byrjað á smá uppfærslu (öppdeit eins og margir segja) um hvað hefur drifið á mína daga síðan ég hætti að skrifa á hitt bloggið í febrúar. Athugið að ef að þið takið eftir málvillum hjá mér, þá megið þið endilega leiðrétta þær. Ég skrifa sjaldan á íslensku og tala heldur ekki íslensku á hverjum degi, svo það er ekki von að ég sé farin að ryðga aðeins. Og nei, ég nenni ekki að lesa Moggann á netinu til að halda mér við, þar er ekkert fréttnæmt eða spennandi eða rétt stafsett hvort sem er! En ég er víst, eins og ein kunningjakona mín sagði, víst orðin meira dönsk en íslensk og það er því ekki seinna vænna að byrja að skrifa aftur!

Við skötuhjúin búum enn hér á Nörrebro, þar sem miklir skotbardagar og ólæti hafa staðið á síðan í sumar. Ég hef aldrei orðið vitni að þessum skothríðum eða heyrt neitt til þeirra, en þær gerast víst samt á nærri hverjum degi. Hinsvegar heyri ég oft sírenugaul en ég er nú ekki mikið að kippa mér upp við það. Við þurfum að flytja héðan bráðlega og erum að leita að íbúð, það kemur í ljós hvar það verður. Ég er að klára seinustu kúrsana í skólanum og hlakka til að byrja á mastersritgerðinni minni í vor. Undanfarna viku hef ég þó haft að aukavinnu að sjá um unnusta minn, sem hefur legið í sófanum síðan hina örlagaríku föstudagsnótt þann 21. september, þegar hann steypti sér af hjólinu sínu og viðbeinsbrotnaði. Ég var í Stokkhólmi hjá Böngu systur og kom ekki heim fyrr en á mánudagsmorgun. Þegar ég loksins kom heim var hann fúlskeggjaður í kámugri peysu og orðinn mjög svangur, enda ísskápurinn tómur og íbúðin skítug, því ég hafði skilið við með það í huga að hann myndi þrífa og kaupa inn meðan ég væri í burtu. Nú er honum aðeins farið að batna en þarf samt á hjúkrun að halda. Ég get einungis þakkað mínum sæla fyrir að búa að reynslunni úr heimaþjónustunni, eins og ég bölvaði þeirri vinnu oft hér áður!

Af mér er það að frétta svona persónulega að ást mín á matreiðslu hefur vaxið mjög undanfarið ár. Það líður vart sú stund án þess að einhver uppskriftin sé að mótast eða hringsóla í hausnum á mér, og hér er bakað brauð og möffins og framkallaðar veislumáltíðir í dögndrift, liggur við. Þetta er víst fjölskyldumanían að sýna sig í enn einni myndinni. Ég á það t.d. sameiginlegt með móður minni að vera mjög æst í líkamsræktinni og er iðulega að reyna að slá sjálfa mig og alla aðra út þegar kemur að lyftingum, hnébeygjum eða öðru slíku. Það er sennilega ágætt að við erum ekki saman í herþjálfuninni sem hún (kona á sextugsaldri) sækir þrisvar í viku, það myndi ekki enda vel. En það sem ég er að meina er að þegar við í Álfatúnsfjölskyldunni setjum okkur eitthvað fyrir eða fáum áhuga á einhverju, þá er það yfirleitt tekið með trompi og ekkert verið að tvínóna við hlutina.
Svo er ég að verða meiri og meiri monsa, eins og Bönga myndi segja, með hverju ári sem líður. Um leið og ég kem heim skipti ég um föt, legg powerdressið yfir stólbak og skríð í þykkar buxur, ullarsokka og hettupeysu. Á haustin og veturna er ég dúðuð eins og gamalmenni, og í sófa sest ég ekki nema að hafa teppi til að vefja utan um mig. Fátt þykir mér verra en að vera kalt og er því yfirleitt í mörgum lögum. Og svo drekk ég u.þ.b. tvo lítra af jurtatei á dag og get ekki án þess verið. Ef einhver er í vafa um hvað hann/hún eigi að gefa mér í afmælisgjöf, þá er alltaf hægt að gefa mér einhverjar ullarbrækur eða flíspeysu, ég get aldrei fengið nóg af svoleiðis og sérstaklega þykkum og hlýjum sokkum. Svona er nú fyrir mér komið, 27 ára konu. Af þessum lýsingum að dæma mætti halda að ég væri áttræður niðursetningur á bæ.

Mun ég nú láta þetta gott heita í bili og sný bráðar aftur.