Mér þykir hart að mér vegið þessa dagana. Frá liðinu þarna uppi, það er að segja. Vikan byrjaði með kómatós í Kommunernes Landsforening, þar sem ég átti að túlka fyrir gesti frá úkraínska stjórnarapparatinu. Skemmst er frá því að segja að þetta fór allt í vitleysu, ég mætti á réttum tíma og hafði undirbúið mig, en bölvaðir geitarskeggirnir voru þá auðvitað komnir löngu á undan og móðri og másandi var mér boðið að setjast við borð og byrja að túlka. Það var nú ekki að ég skildi ekki það sem maðurinn við hliðina á mér var að segja eða hvernig ætti að koma þessu til skila á rússnesku. Það var bara eitthvað við þessar formlegu aðstæður, fjölda jakkafata og gráa hára í herberginu og þeirri lamandi tilfinningu að minnsta villa í túlkuninni myndi hrinda af stað diplómatískri katastrófu á alþjóðlegu plani, sem gerði að öll mín rússneska var svo gott sem gleymd. Ég skalf á beinunum, tungan vöðlaðist saman í munninum á mér, ég svitnaði og mig svimaði og ég hef örugglega ranghvolft augunum þó nokkrum sinnum. Eftir u.þ.b. klukkutíma af þessum sjálfsköpuðu pyntingum var kvatt til hlés. Ungi aðstoðarmaðurinn kallaði hljóðlega á mig og tilkynnti mér með afskaplega vandræðalegu brosi að því miður væri víst best að ná í aðeins reyndari túlk, og ég gat ekki annað en verið honum hjartanlega sammála.

Ég engdist aðeins yfir þessari frekar óskemmtilegu reynslu í tvo daga, en þegar þjóðhátíðardagur okkar Íslendinga rann upp var mér orðið nokkurn veginn sama, og var búin að ákveða að taka "Ekki skal gráta Björn bónda, heldur safna liði og hefna"- afstöðuna á þetta.

Svo ætlaði ég að fara til Malmö með Annemette á morgun og kaupa mér nýja tölvu, tjald og eitthvað fleira skemmtilegt. Svíarnir ákváðu þá auðvitað að hafa Miðsumar þessa helgina og hafa LOKAÐ í búðum. Við urðum grautfúlar þegar við komumst að þessu og sótbölvuðum frændum vorum handan við sundið. Í ofan á lag er búið að vera rok og rigning alla helgina, ég þarf að flytja héðan á föstudaginn eftir viku og er eftir það heimilislaus.

Er að spá í að kaupa mér stuttbuxur frá Apple Bottom. Sá reyndar rónakonu í sömu buxum og ég hafði rétt verið að máta í dag og þá runnu á mig tvær grímur. Er samt enn spennt fyrir þessum stuttbuxum.

Þegar fyrsta sjokkið við fréttina um yfirvofandi útburð var runnið af mér áttaði ég mig á að tilvonandi heimilisleysi í sumar felur í sér ýmislegt gott. T.d. að ég þarf ekki að borga húsaleigu fyrr en í september. Þessi uppgötvun kætti mig og uppörvaði svo óskaplega að síðan hafa eftirfarandi hlutir bæst við í veraldlegt safn mitt:

- Himinbláir skór sem einhver diskódrottningin hefur keypt sér fyrir tuttugu árum og svo aldrei gengið í.
- Bláköflóttar stuttbuxur úr sömu genbrugsbúllu og skórnir.
- Svört leðurtaska og eyrnalokkar frá Glitter.
- Leðurveski frá Afríku, keypti það reyndar í fairtrade-búð en ekki í Afríku.
- handkrem og naglalakk.
- Lítill hvítur blúndujakki, Aladdínbuxur og bleikur kjóll frá Vila.
- Einhver ógurleg ósköp af naríum og einn brjóstahaldari.
- Hello Kitty náttföt frá HM.

Já, ég er yfirborðsleg og ég veit það.

Sólin skín og um það bil 25 stiga hiti úti. Mér sýnist að nýjasta accessorið hjá meirihluta kvenna hér í Kaupmannahöfn á aldrinum 22 - 35 (að ekki sé talað um ALLAR konur á Íslandi í þessum aldurshóp) sé eitt eða fleiri af eftirfarandi:

a) Hvítvoðungur með reikult augnaráð og patandi hendur.
b) smábarn með snuddu og gjarnan í yfirmáta krúttulegum skóm.
c) bumbu sem gefur til að kynna yfirvofandi heimsókn á Hvidovre Hospital.

Ég hef ekkert af þessu og er að íhuga að hafa samband við sæðisbanka eða jafnvel auglýsa í Søndagsavisen.