Ár breytinga

Þerapistinn minn sagði mér á okkar fyrsta fundi í desember að árið 2009 yrði ár breytinga. Það vissi hún því að tunglið stæði í fullu húsi gagnvart Plútó eða eitthvað svoleiðis. "Nú", sagði ég og þurrkaði mér um tárvot augun, "hvað þýðir það eiginlega?" Hún útskýrði það með græðgi Plútó sem vildi mat sinn og engar refjar, og það væri best að berjast ekki gegn honum heldur vinna með honum. Ég skildi nú ekki mikið af þessu stjarnfræðitali en mér sýnist konan hafa haft rétt fyrir sér. Mitt líf hefur tekið kollhnís í óvænta átt, Bandaríkin hafa fengið svartan forseta (er alveg þrælánægð með hann) og Íslendingar eru loksins að mjakast í rétta átt með Jóhönnu Sigurðardóttur sem fyrstu forsætisráðfrúna sem er þar að auki lessa! Ég er orðin svo út úr að ég vissi ekki einu sinni að hún væri lesbísk og hvað þá að hún væri með Jónínu Leósdóttur. Skil ekki alveg hvernig þetta gat farið fram hjá mér.
En til hamingju, Ísland, við fæddumst öll þar, vonandi heldurðu áfram á réttri braut!

Kem til Íslands í sumar í þrjár heilar vikur. Mamma lánaði mér fyrir miðanum og ég hlakka ógó mikið til! Sund, Austurvöllur, fjallgöngur, Húsdýragarðurinn og vonandi grillveislur. Jibbíjei!

Ýlir og grámör

Þvílík byrjun á nýja árinu. Fyrst áttaði ég mig á að ég yrði blönk allt árið. Svo mistókst afmælisveislan mín í annað sinn (þurfti að aflýsa henni í fyrsta sinnið) og ég fór að gráta ofan í snakkið þegar það rann upp fyrir mér að nærri enginn kæmist í veisluna.

Svo ákváðum við Armen að við skyldum ekki búa saman lengur en enduðum eftir mikinn grát og gnístran tanna á því að hætta saman. Fer ekki nánar út í smáatriðin hér þar sem það er ástæðulaust að básúna þeim út í netheimum. Á meðan þessu stóð fór annar af mínum tveimur endajöxlum af stað með herferð mikla gegn mér, og var hann endanlega dreginn úr mér á þriðjudaginn með hræðilegum kvölum og tilheyrandi bólgu og verkjum eftir á. Nú er ég blankari en nokkru sinni fyrr og sit uppi ein með húsaleiguna næstu þrjá mánuði. Ýmislegt er þó enn gott í tilverunni, t.d. er ég að fara í helgarferð til Amsterdam í lok mánaðarins með Ingibjörgu ofursystur, og svo reyni ég að létta mér lund og stund með dægradvöl af ýmsu tagi. En best af öllu hefur þó verið að eiga vini mína og fjölskyldu að í þessum öldudal lífsins, sem hefur reynst frekar djúpur og ofsafullur þennan janúarmánuð.

Þegar lífið tekur óvænta beygju er fátt sem kemur manni á réttan kjöl, eða a.m.k. í áttina að réttum kili, eins og bækurnar hennar Marian Keyes. Poppbókmenntir, segja margir þá eflaust, og það má vel vera. Engu að síður eru þessar auðlesnu og skemmtilegu bækur fullar af sannindum og gullkornum sem allar konur þekkja af eigin reynslu. Sérstaklega tæplega þrítugar konur.

Ó mig auma hvað ég get ekki beðið eftir að verða búin í prófunum...á fimmtudaginn. Þá þarf ég aldrei framar að skrifa greinargerðir upp úr einhverjum hundleiðinlegum greinum og viðtölum um trú og mannréttindi í Rússlandi. Sem eru í sjálfu sér mjög spennandi efni en nú er ég komin með nóg af því að skrifa um hvað aðrir hafa sagt um þessi mál og önnur. Ég fer s.s. í próf í skriflegri rússnesku á miðvikudaginn og rússnesk-danskri þýðingu á fimmtudaginn. Og trúið mér, hér er ekkert Gagn og gaman á ferð, þetta eru beinhörð vísindi sem margir hafa bugast undan við að reyna að ná völdum á. Nú er ég búin að snökta undan þessum tímum í a.m.k. tvö ár og gefa upp vonina jafnoft og mér hefur fundist ég vera á hraðleið upp á framabrautinni í þessum efnum, og nú er bara komið nóg. Ég vil klára nám og finna mér skemmtilega vinnu og gera skemmtilega hluti í mínum frítíma.

Þar að auki vil ég koma greatest hits 2008 á framfæri:

-Ristaðar heslihnetur sem búið er að taka hýðið af (það losnar við ristun í ofni). Þetta er sko besta nammi sem völ er á, út á hafragrjónin á morgnana eða með smá dökku súkkulaði sem sætt nasl.

- Sykur, möndluolía, hunang og nokkrir dropar af piparmyntuolíu. Hræódýrt og endingargott skrúbb fyrir húðina, án eiturefna og gerir húðina silkimjúka. Mæli með þessu, sérstaklega á blankheitatímum.

- Ferskar döðlur.

- Lífrænt ræktað sellerí. Kemst ekki langt í eldhúsinu án þess.

- Fennikelfræ. Þau gera ALLAR súpur betri og eru frábær í tómatsósur og kjötsósur fyrir pasta.

- Kanill, s.s. duftið en ekki kanilsykur. Ég verð að hafa hann út á hafragrjónin mín á morgnana og hann er frábær í alls konar mat, eins og t.d. í kjötsósur, indverskan mat, í rauðrófusúpu, sem partur af marineringu og svona má lengi telja. Hann gerir líka eitthvað magnað fyrir blóðþrýstinginn og blóðrásarkerfið og ég er ekki frá því að hann sé góður fyrir húðina. Ég hef a.m.k. verið mikið hressari síðan ég fór að nota kanil mikið. Með hvítlauk er hann nánast trygging fyrir góðri heilsu, sem sönnun get ég nefnt að ég er nærri aldrei veik.

Jæja, svo er ég að fara að leita mér að aukavinnu. Það þarf víst peninga til að kaupa allt þetta dót og borga skattreikninginn í vor.

Hvað gerðist svo á gamlárskvöld? Jú, okkur var ekki boðið í neitt almennilegt partí sem ekki kostaði neitt að þáttaka í, svo við töluðum okkur saman við Anne um að koma í mat til hennar og svo sjá til. Við komum til hennar um sjöleytið og borðuðum hakkabuff með frönskum og bernaissósu, og stuttu seinna kom Daníel, vinnufélagi Armen frá Stokkhólmi, sem var aleinn og yfirgefinn og átti í engin hús að venda. Við sátum svo við matarborðið, drukkum te og kaffi og sötruðum rauðvín, Daníel í blazer og við Anne í prjónapeysum yfir fínu kjólana. Á miðnætti töldum við niður og borðuðum rússnesk egg með kavíar og mæjónesi, og sungum danska þjóðsönginn og horfðum á kór syngja nýja árið inn. Klukkan hálfeitt vorum við öll meira að minna edrú og strákunum var hætt að lítast á horfur mála fyrir þetta gamalmennasamsæti. Þeir tóku því til við að hella sem óðast í öll glös og innan klukkutíma vorum við auðvitað öll orðin blindfull. Stefnan var alltaf að reyna að fara eitthvað en þegar klukkan var orðin fjögur og ég enn að segja "Nå, men skal vi ikke snart tage et sted hen" og engin ákvörðun komin á borðið, fékk ég víst nóg og settist í sófann og sofnaði. Daníel hafði þá nokkrum sinnum lagt sig í rúmið og risið frá dauðum a.m.k. þrisvar þessa nótt, og hann hlýtur að hafa verið vakandi þegar ég sofnaði, því hann, Armen og Anne héldu sumblinu áfram og reyndu meira að segja að fara í partí á kollegíi rétt hjá klukkan sex um morguninn. Ég vaknaði svo um morguninn, enn sitjandi í hnipri í sófanum og Armen sofandi í sitstöðu við hliðina á mér. Anne og Daníel lágu sofandi með hausana til fóta hjá hvoru öðru í stóra rúminu hennar Anne, og íbúðin sem hafði verið svo fín þegar við komum 15 tímum fyrr leit út eins og tuttugu víkingar hefðu setið þar að erfidrykkju.