Framtíð ný og skýr

Í gær var merkisdagur. Í fyrsta lagi fékk ég staðfest að ég muni gangast undir leysigeislaaðgerð á augunum fyrir jól, algerlega á reikning danska ríkisins (eins gott að maður fær eitthvað því ekki vilja þeir gefa mér SU, bölvaðir). Þetta verður ein besta jólagjöf allra tíma. Ég get hreinlega ekki ímyndað mér lífið án þeirrar móðu sem hefur verið fyrir augum mér alla mína ævi, en nú get ég hlakkað til þess að pakka -9 glerjum og linsum niður í skúffu. Læknarnir segja að útkoman verði í versta falli -1, þar sem að ég er mjög nærsýn og sérstaklega á vinstra auga, og ekki víst að hægt sé að laga það alveg. En það skiptir sko engu máli, finnst mér, miðað við það að vera nærri blind!

Í öðru lagi tókst mér í gær að fara út og skemmta mér, fá mér í glas og vera undir áhrifum án þess að missa stjórn á mér og verða draugfull, eins og vaninn hefur verið síðan ég var unglingur. Í ágúst tók ég þá ákvörðun að hætta að drekka alveg um tíma þar til að mér fyndist ég vera tilbúin til að byrja aftur að lyfta glasi á hófsaman hátt. Mín áfengisneysla var löngu farin að keyra úr hófi fram og ég var búin að gera svo marga skandala, segja svo margt asnalegt og haga mér eins og asni svo oft og verst af öllu, særa kærastann minn og vini með hegðun sem hefði aldrei komið til nema af því að ég var búin að drekka allt of mikið. Kostnaðurinn við það að drekka var því orðinn miklu meiri en ánægjan (sem var svosem ekki mikil þegar þarna var komið) og ég var fyrir utan það farin að fá mér allt of oft einn bjór eða eitt vínglas hingað og þangað. Ég hafði vaxandi áhyggjur af hvernig þetta færi með heilsuna og var einfaldlega komin með nóg af sjálfri mér og þessari drykkjusýki, svo ég tók mér þriggja mánaða hlé og drakk alls ekki neitt á meðan því stóð. Nú er ég farin að lyfta glasi aftur og fór út í gær með vinkonum mínum til að fagna fréttunum um aðgerðina. Ég skemmti mér konunglega, hafði auga með því hvað ég var að drekka mikið, passaði að fá mér vatn á milli, tékkaði á sjálfri mér, ég man allt sem gerðist í gær (hef ekki munað heil kvöld á djamminu í nokkur ár) og var ekki á nokkrum punkti stjórnlaus eða að gera hluti sem ég myndi annars ekki gera. Vissulega er maður aðeins hömlulausari þegar maður er úti á galeiðunni en það heyrir nú til. Ég er því nokkuð ánægð með sjálfa mig og ætla að halda áfram að passa mig og reyna að feta hinn mjóa stíg hófseminnar. Mikilvægast er held ég að vera ekki að fá sér í glas hvenær sem tækifæri býðst, maður þarf ekkert alltaf að fá sér bjór eða vín bara af því að það á að hitta vinina eða fara á kaffihús að kveldi til. Svo er ég búin að lesa svo mikið um hvað mikil drykkja fer illa með heilsuna, sérstaklega hjá konum, að það eitt æti að hjálpa til að halda mér á mottunni.

Þeim sem undra sig á af hverju ég er að útleggja eins persónulega hluti og áfengisvandamál á opnu bloggi, vil ég segja að það gagnar engum að fara í felur með svona lagað. Eftir því sem ég fæ best séð er það mjög stór hluti fólks almennt sem ræður ekki við hvað það er að drekka mikið á djamminu og vandamál eins og ég er búin að vera að glíma við undanfarin ár eru mjög útbreidd. Ef að maður forðast að tala um áfengisvandamál verða þau bara enn skammarlegri og þau eru talin fyrir, og það gerir bara illt verra. Og þar sem að ég er bara ein af ótrúlega mörgum sem hafa dregið þennan djöful með sér, sé ég enga ástæðu til að vera að gera það að einhverju ljótu leyndarmáli. Fyrir utan það að líf mitt er orðið miklu betra eftir að ég lagði ofdrykkjuna á hilluna (vonandi það sem eftir er) og því vil ég gjarnan deila með ykkur.