Er flutt. Bý enn sem komið er í hálfgerðri kassahrúgu en hef nú fest kaup á ósköp vinalegum dökkbláum sófa. Svo kemur þetta allt saman. Eða svo segja menn víst.

Uppdeit

1) Flyt á þriðjudaginn í næstu viku inn í tvö herbergi í kollektívi á Amager. Þarf ekki að flytja þaðan í fyrirsjáanlegri framtíð. Jess. Þetta er í fjórða sinn sem ég flyt á minna en ári.

2) Á ekki bót fyrir boruna á mér.

3) Gengur ekki sérlega vel með mastersritgerðina, enda hefur allt verið á öðrum endanum hérna undanfarið.

4) Er öll í bólum og útbrotum. Veit ekki hverju þessu sætir.

Annars er bara allt í góðu, sko!

Det vælter med kamphunde ind over grænsen

Svona var yfirskrift B.T. í dag. Af þessu mætti ráða að hjarðir froðufellandi, glefsandi og gjammandi hundskrímsla rynnu í stríðum straumum yfir dönsku landamærin. Undir-yfirskriftin var: 20.000 kamphunde allerede i landet - der kommer flere hver dag! Mér finnst pínu erfitt að sjá þetta fyrir mér, en ef þeir segja að þetta sé svona, verð ég víst að reyna að trúa því. Eða ekki.

En já, ég er komin aftur til Kaupmannahafnar eftir 3 stórkostlegar vikur á Íslandi. Varð gersamlega yfir mig haus ástfangin af landi og þjóð, það var svo frábært að vera svona lengi heima að mér fannst ég í raun og veru heyra til á Íslandi í fyrsta sinn í ég man ekki hvað mörg ár. Mér fannst meira að segja þó nokkuð vera af álitlegum karlmönnum á vappi í Reykjavík, og það eru víst ein tíu ár síðan mér fannst það seinast. Hvað var ég svo að bralla þarna hjá ykkur? Jú, meðal annars:

- ganga á Fimmvörðuháls og dveljast einn og hálfan dag í Þórsmörk.
- keyra norður í Skíðadal á Kóngstaði og svo til Akureyrar í mat hjá Þóru, þaðan á Sauðárkrókinn til Siggu Stínu. Þess má geta að Fjóla keyrði mest alla leiðina og það var geðveikt stuð.
- trylla lýð og landa með Svenne-Banan laginu. Þeir sem eru ekki ENN búnir að kynna sér þetta mál eru beðnir um að fara inn á youtube og leita að nefndum titli.
- standa í ólöglega ósiðsamlegu djammi hverja einustu helgi. Meira að segja seinasta kvöldið sem átti að vera eitthvað rauðvínssull í sófanum í Álfatúni endaði á Ópalskotum, Prikinu og allra þjóða kvikindum á Kaffi Kúltúra.
- leika við börn vinkvenna minna, eða a.m.k. dást að þeim. Tinnubörn fékk ég að mata, baða og hátta og skemmti mér vel við það.
-leika við litla frænda minn sem ég er nú orðin jafnbrjáluð í og Bönga systir. Þvílíkt krútt.
- Elda handa mömmu litlu og Gunnari. Gunnar og örugglega ósköp feginn að losna við allt kanínufæðið sem ég var sífellt að bera á borð.
- Svo lét ég laga tattóið mitt og setja á mig nýtt. Það var hrikalega vont en á hinn bóginn mjög ódýrt. Svo fékk ég mesta dirty talk norðan Alpafjallanna með í kaupbæti, algerlega óumbeðið.

Og nú bý ég í kollektívinu heima hjá Ditte á Austurbrú, er byrjuð aftur að vinna og skrifa ritgerð, og reyna að fá einhverja stjórn á lífi mínu. Læt ykkur svo vita hvernig það gengur.

Mér þykir hart að mér vegið þessa dagana. Frá liðinu þarna uppi, það er að segja. Vikan byrjaði með kómatós í Kommunernes Landsforening, þar sem ég átti að túlka fyrir gesti frá úkraínska stjórnarapparatinu. Skemmst er frá því að segja að þetta fór allt í vitleysu, ég mætti á réttum tíma og hafði undirbúið mig, en bölvaðir geitarskeggirnir voru þá auðvitað komnir löngu á undan og móðri og másandi var mér boðið að setjast við borð og byrja að túlka. Það var nú ekki að ég skildi ekki það sem maðurinn við hliðina á mér var að segja eða hvernig ætti að koma þessu til skila á rússnesku. Það var bara eitthvað við þessar formlegu aðstæður, fjölda jakkafata og gráa hára í herberginu og þeirri lamandi tilfinningu að minnsta villa í túlkuninni myndi hrinda af stað diplómatískri katastrófu á alþjóðlegu plani, sem gerði að öll mín rússneska var svo gott sem gleymd. Ég skalf á beinunum, tungan vöðlaðist saman í munninum á mér, ég svitnaði og mig svimaði og ég hef örugglega ranghvolft augunum þó nokkrum sinnum. Eftir u.þ.b. klukkutíma af þessum sjálfsköpuðu pyntingum var kvatt til hlés. Ungi aðstoðarmaðurinn kallaði hljóðlega á mig og tilkynnti mér með afskaplega vandræðalegu brosi að því miður væri víst best að ná í aðeins reyndari túlk, og ég gat ekki annað en verið honum hjartanlega sammála.

Ég engdist aðeins yfir þessari frekar óskemmtilegu reynslu í tvo daga, en þegar þjóðhátíðardagur okkar Íslendinga rann upp var mér orðið nokkurn veginn sama, og var búin að ákveða að taka "Ekki skal gráta Björn bónda, heldur safna liði og hefna"- afstöðuna á þetta.

Svo ætlaði ég að fara til Malmö með Annemette á morgun og kaupa mér nýja tölvu, tjald og eitthvað fleira skemmtilegt. Svíarnir ákváðu þá auðvitað að hafa Miðsumar þessa helgina og hafa LOKAÐ í búðum. Við urðum grautfúlar þegar við komumst að þessu og sótbölvuðum frændum vorum handan við sundið. Í ofan á lag er búið að vera rok og rigning alla helgina, ég þarf að flytja héðan á föstudaginn eftir viku og er eftir það heimilislaus.

Er að spá í að kaupa mér stuttbuxur frá Apple Bottom. Sá reyndar rónakonu í sömu buxum og ég hafði rétt verið að máta í dag og þá runnu á mig tvær grímur. Er samt enn spennt fyrir þessum stuttbuxum.

Þegar fyrsta sjokkið við fréttina um yfirvofandi útburð var runnið af mér áttaði ég mig á að tilvonandi heimilisleysi í sumar felur í sér ýmislegt gott. T.d. að ég þarf ekki að borga húsaleigu fyrr en í september. Þessi uppgötvun kætti mig og uppörvaði svo óskaplega að síðan hafa eftirfarandi hlutir bæst við í veraldlegt safn mitt:

- Himinbláir skór sem einhver diskódrottningin hefur keypt sér fyrir tuttugu árum og svo aldrei gengið í.
- Bláköflóttar stuttbuxur úr sömu genbrugsbúllu og skórnir.
- Svört leðurtaska og eyrnalokkar frá Glitter.
- Leðurveski frá Afríku, keypti það reyndar í fairtrade-búð en ekki í Afríku.
- handkrem og naglalakk.
- Lítill hvítur blúndujakki, Aladdínbuxur og bleikur kjóll frá Vila.
- Einhver ógurleg ósköp af naríum og einn brjóstahaldari.
- Hello Kitty náttföt frá HM.

Já, ég er yfirborðsleg og ég veit það.

Sólin skín og um það bil 25 stiga hiti úti. Mér sýnist að nýjasta accessorið hjá meirihluta kvenna hér í Kaupmannahöfn á aldrinum 22 - 35 (að ekki sé talað um ALLAR konur á Íslandi í þessum aldurshóp) sé eitt eða fleiri af eftirfarandi:

a) Hvítvoðungur með reikult augnaráð og patandi hendur.
b) smábarn með snuddu og gjarnan í yfirmáta krúttulegum skóm.
c) bumbu sem gefur til að kynna yfirvofandi heimsókn á Hvidovre Hospital.

Ég hef ekkert af þessu og er að íhuga að hafa samband við sæðisbanka eða jafnvel auglýsa í Søndagsavisen.

Ég þarf að flytja. Aftur. 1.júlí. Er að íhuga að sækja um pólítískt hæli og láta loka mig inni í flóttamannabúðum í staðinn fyrir þennan þvæling.

Hvað er með verðlagið á matvöru? Það er varla hægt að skotra augunum í átt að Netto án þess að það kosti í minnsta lagi 132 kr. Og þá er maður yfirleitt ekki að kaupa merkilegri hluti en kærnemælk, brokkólí, rúgbrauð og kannski einhvurja frosna fisktutlu. Mér finnst þetta vera farið að fara fram úr allri skynsemi.
Í gær ákvað ég svo að bregða út af hollustuvananum og keypti í sjálfsvorkunn kex sem heitir Nelly's Oat Cookies. Það leit út fyrir að vera a.m.k. ekki bráðdrepandi, alveg þar til ég fór að lesa aftan á pakkann. 43 grömm af fitu í hverjum 100 grömmum af vörunni. Í pakkanum voru 8 kexkökur sem samanlagt töldu 200 grömm (þegar þetta er ritað eru eins og hverjum má ljóst vera miklu færri kexkökur eftir í pakkanum). Það gera 86 grömm af fitu fyrir allan pakkann og rúmlega 10 grömm af fitu í hverri kexköku. Í HVERRI KEXKÖKU? Hver framleiðir svona lagað, og það sem meira er, hver kaupir svona lagað. Svarið er því miður - ég.

Er fjarska sátt við frammistöðu Jóhönnu Guðrúnar í gær. Ég horfði á keppnina með Georgíumönnum sem varla héldu vatni yfir rödd og fegurð víkingaprinsessunnar á sviðinu. Á eftir hneyksluðust þeir á latexklæddum hommum og slúttuðu kvöldinu af með því að setja mig upp á svefnloft, kveikja á kertum og syngja sérsamda ballöðu fyrir mig. Rómantíkina skortir ekki þarna suður frá.

Vangaveltur

Ég er 28 ára. Hvaða aldursmörk eiga konur eins og ég að setja á stefnumót? Bara að spá í þessu.

Vildi bara koma þessu að...

Veðrið er ólýsanlega gott þessa dagana. Kaupmannahafnarbúar æða um með tryllingslegan vorglampa í augum og í dag æpti fimmtugur maður á hjóli einhverja gullhamra á mig, þar sem hann kom hjólandi upp á gangstétt á Amagerbrogade. Slíkt getur einungis talist öruggt merki þess að sumarið sé rétt ókomið.

Nú er ég alveg að fara að flytja héðan úr Brönshöj og flyt aftur í ringulreiðina á Nörrebro. Ég hlakka frekar mikið til þess, þó hér sé ósköp krúttlegt og ég hafi eitthvað að vera að kvarta undan Nörrebro þegar ég flutti þaðan í haust, þá finnst mér það vera langbesta hverfið í Kaupmannahöfn. Það er passlega ruslalegt, trendí, mislitt, brjálæðislegt og vinalegt fyrir mig. Ég flyt inn á Vibevej rétt við Nörrebro Station, þar sem lestirnar æða yfir forljóta brú guð má vita hvert, grunar einhvern veginn alltaf að þessi gula lína á lestarkortinu liggi ekki í átt að neinum brúklegum stað. Framtíðarheimkynnum mínum við Nörrebro Station má helst lýsa sem "í eldlínunni". Þar er alltaf ys og þys og strætóar á fullu úr öllum áttum. Innflytjendastrákarnir bruna fram og aftur Nörrebrogade í gangsterabílum og skilja eftir sig ský af rakspíra, rapptónlist og einhvers konar æsingi, leit eftir einhverju spennandi. Konur í síðum kyrtlum með slæðu á höfði og eiginmenn þeirra, sömuleiðis í síðum kyrtlum með alskegg og kollhúfur og yfirleitt með krakkafarg á eftir sér rölta niður götuna með innkaup úr Netto og einni af mörgum draslbúðum í hverfinu. Sómölsku karlarnir með hennalitað skegg og alltaf í alltof stuttum buxum. Tyrknesku sjoppueigendurnir sitja í makindum á mjólkurkössum fyrir utan búðirnar sínar, reykja og skiptast á nýjustu fréttum heiman úr Anatólíu, og dönsku rónarnir og bætuþegarnir sötra sinn bjór á horninu og drekka í sig sólargeisla vorsins. Inn á milli í dökkleitri mannmergðinni má svo sjá glitta í danskan Dana, t.d. ljóshærða stúdínu i stuttum kjól og leggings eða ungan mann í þröngum gallabuxum með arabaklút um hálsinn. Og mitt í þessu öllu saman bý ég, anda og hrærist, og fer minna ferða í rauða jakkanum mínum og ballerínuskónum frá Rússlandi.

Ég er alveg hundónýt í því að vera Íslendingur í útlöndum. Ég veit aldrei hvað er að gerast á Íslandi, hver er hver, hot eða not, og hvenær kosningar eru á klakanum. Nú hefði ég t.d. ekki vitað að það væru Alþingiskosningar í gangi ef Pétur og Kristín hefðu ekki greint mér frá því yfir páskalambinu seinustu helgi. Svo dreif ég mig áðan í að hringja í sendiráðið til að athuga hvenær mætti koma við og henda í þá atkvæðableðli. Ég er svo auðvitað ekkert á kjörskrá enda hef ég ekki kosið síðan ég fékk kosningarétt átján ára og skreiddist upp í Digranesskóla með augu á stærð við undirskálar og varla þornuð bak við eyrun. Svo Ísland verður að redda sér án mín í bili, ykkur til huggunar skal ég deila því með lesendum að ég hefði kosið Vinstri Græna.

Svo er bara spurning um að fara að sækja um danskt vegabréf.

Aldrei að segja aldrei

Er á leiðinni aftur í gamlingjabransann. Já, ég veit að ég sór þess dýran eið að koma aldrei nærri slíku aftur, en nú eru aðrir tímar, réttara sagt krepputímar. Og mastersritgerðartímar.

Mig grunar að einn kunningi minn sé að missa vitið. Að minnsta kosti finnst mér ég hafa orðið vör við sí öfgafyllri breytingar í fari hans og hegðun undanfarna mánuði. Við höfum þekkst síðan seinasta haust og ég hef aldrei litið á hann sem neitt annað en vin, og hélt í sakleysi mínu að það væri gagnkvæmt af hans hálfu. Eftir að ég varð laus og liðug hefur hans rétta eðli og ágjörningur hvað vinskap okkar varðar farið að stinga fram nefinu, og mér hefur ekki alltaf litist á þá sjón. Í mars hittumst við á kaffihúsi og fengum okkur eftirmiðdagsbjór, sem svo breyttist í marga og eina eða tvær rauðvínsflöskur. Fyrst ræddum við andleg málefni, vinnu og skóla og mér líkaði félagsskapur hans ágætlega. Seinna um kvöldið fór hann svo að hegða sér sérkennilegar og gekk t.d. mjög fast eftir því að við ættum að haldast í hendur þarna á barnum. Ég neitaði því og sagði honum að það væru þrír flokkar fólks sem ég væri til í að haldast í hendur við: mamma, vinkonur mínar og karlmenn sem ég hef áhuga á; og tjáði honum ennfremur að þar sem að hann væri ekki í neinum af þessum flokkum skyldum við ekkert vera að svoleiðis kákli. Hann átti nú eitthvað erfitt með að sætta sig við þetta og reyndi lengi vel að grípa mína meyjarhönd í sína suðrænu krumlu (maðurinn er frá Suðurhöfum). Seinna fórum við í ölæði okkar í sjómann og hann reyndi nærri að handleggsbrjóta mig og merja hendina á mér sundur. Þegar hann fylgdi mér svo upp á Nörreport í strætó greip hann mig þéttingstaki og hristi vel og lengi. Daginn eftir vildi hann ekki kannast við að hafa farið illa með mig en baðst afsökunar á handakáfinu.

Á föstudaginn reyndi hann svo ítrekað að bjóða mér á stefnumót, sem ég afþakkaði og útskýrði fyrir honum að það væri bara ekki neinn þannig fílingur milli okkar. Hann gafst þó ekki upp og reyndi lengi vel að sannfæra mig um nauðsyn þess að við færum á stefnumót. Í gær rakst ég svo á af hann af tilviljun inni á Jazzhouse og leyfði honum að bjóða mér í glas. Maðurinn lét nú ekki við það standa og fór í mjög ofsafenginn sleik við mig og mátti ég vera fegin að sleppa úr faðmlögum hans. Ég hringdi svo í hann í dag fyrir vinskaps sakir og grínaðist með þetta kossaflens, sem mér finnst svosum ekkert að þannig séð, svona á milli vina. Hann stakk svo upp á að við hittumst á morgun í góða veðrinu og ég svaraði að það gætum við vel gert en það væri þá ekki stefnumót. "Ókei", sagði hann, "en viltu þá að minnsta kosti vera með ilmvatnið sem þú varst með í gær?" Ég veit ekki hvort ég þori nokkuð að hitta hann meir.

Í sumar langar mig í...

1. Svartan leðurjakka eins og allar stelpur í Kaupmannahöfn eru í. Nú er ég búin að láta undan og kaupa mér leggings í Vero Moda og er nú týpísk dönsk stelpa.

2. Gallabuxnastuttbuxur. Hefur langað í svoleiðis í nokkuð ár, hrikalega hot.

3. Vínrautt gloss eins og Katy Perry er oft með.

4. Stefnumót við unga og myndarlega menn i lange baner.

Stund sannleikans

...rann upp í dag. Ég loggaði mig inn á Íslendingabók og komst að því að Íslendingar eru í raun og veru allir skyldir hvorum öðrum. Sumum er ég meira að segja skyldari en gott má heita. Smá flakk á þessari síðu setti virkilega hlutina í perspektiv, eins og Danir segja. Þetta er ekkert annað en hreint indavl. Það er sjálfsagt eins gott að til séu Íslendingar sem velja sér útlenska maka, annars er ekki gott að vita hvernig um væri að litast á Íslandi.

Stuttbuxur og stefnumót

Veit að yfirskrift dagsins hljómar eins og titill á unglingabok eftir Eðvarð Ingólfsson, en hún er einnig mjög lýsandi fyrir hugarástand mitt þessa dagana. Þetta er nefnilega svo asskoti skemmtilegt allt saman. Vorið er komið með glæsibrag og vonandi get ég lagt rauðu vetrarúlpunni í bili, svona nokkurn veginn. Danir eru eiturhressir og komnir út á gangstétt með teppi að sötra kaffið sitt, og eru ánægðir að hafa lifað af enn einn veturinn þar sem meira að segja snjóaði á þá. Hitt er svo annað mál hvort maður lifi af þessa síðustu og verstu þar sem byssukúlum rignir yfir saklausa borgara. Reyndar hef ég ekki enn séð neinn með byssu svo alslæmt getur það nú ekki verið.

En jæja, ég fór galvösk í Illum í dag með gjafabréf sem ég fékk í afmælisgjöf, og festi kaup á sólarkremi (maður verður víst að nota svoleiðis allan ársins hring til að verða ekki eins og undin tuska í framan, samkvæmt sérfræðingum) og rósaolíu frá Dr. Hauschka. Konan sem seldi mér dýrindin gaf mér svo augnmaska, andlitsmaska og lavenderbaðolíu með og var ég ánægð með það. Svo ráfaði ég um og skoðaði í búðir og fór svo út í skóla að hitta leiðbeinandann minn til að ræða meistararitgerðina. Honum fannst ég vera með fínar hugmyndir og hvatti mig einast til að byrja á verkinu sem fyrst. Á leiðinni út í skóla kom ég svo við á nokkrum veitingastöðum til að sækja um vinnu fyrir sumarið - er að fara að hætta á ferðaskrifstofunni 1.maí og mikið lifandis ósköp verð ég fegin að geta hætt þessu ritarastússi. Það á sko ekki við mig. En seinustu tveir staðirnir sem eg kom við á virtust í raun og veru hafa áhuga á að ráða mig í vinnu og það glæddi von mína um að ég myndi kannski geta potað mér einhvers staðar inn.

Svo þegar ég var búin að funda við leiðbeinandann hélt ég út í Frederiksberg Center og festi kaup á tveimur bolum, sem eru fyrstu flíkurnar sem ég hef keypt mér í marga mánuði. Eða að minnsta kosti þrjá. Nú er ég nokkuð sátt, og ætla að njóta kveldsins í félagsskap álfakroppanna í Top Model og liðsins á Bráðavaktinni. Jafnvel með yngjandi maska framan í mér (veit reyndar ekki hvort ég þarf á slíku að halda, fólk heldur enn að ég sé 21s) og táslurnar ofan í lavenderfótabaði.

Karlmenn eru óskiljanlegri en allt sem óskiljanlegt er.

Vorölvun

Er eðlilegt að vera í svona miklu stuði? Ég er nýhætt með manninum sem ég taldi vera hinn eina rétta, er skuldum vafin, skítblönk og að drukna í verkefnum, en samt er ég í trylltum fíling, langar helst að vera á diskótekum að hoppa og skoppa annað hvert kvöld. Er þetta normalt?

Grá birta vorsins hefur lagt sig yfir Kaupmannahöfn. Ég veit alltaf að vorið er komið eða a.m.k. rétt ókomið þegar birtan er ljósgrá yfir Nörreport og fólk horfir á hvert annað í staðinn fyrir að æða niðurlútt hjá. Svo fór ég líka um daginn út í búð í vinnunni og fór ekki í jakka. Minnsta kosti þrír strákar í vörubílum gláptu/flautuðu. Það hlýtur að vera öruggt merki þess að tekið er að vora og hormónarnir að vakna úr vetrardvala. Ég vil taka fram að ég var í lopapeysu og sandölum, en reyndar í stuttbuxum og sokkabuxum. Það voru kannski stuttbuxurnar sem ærðu þá.

Staða mála

Árið 2009 byrjaði aðeins öðruvísi en ég átti von á. Nú er við hæfi að koma með yfirlit yfir stöðu mála.

Ég er komin mjög hátt á þrítugsaldur, eða það sem Danir kalla "i slutningen af tyverne".
Ég er á lausu í fyrsta sinn að hægt sé að tala um síðan fyrir fjórum árum. Áður en ég kynntist Armen var ég nefnilega trúlofuð ljóshærðum Spánverja, ef einhver man eftir því. Reyndar var ég enn trúlofuð honum þegar ég kynntist Armen, en nóg um það. Mér finnst ágætt að vera á lausu, þarf aðeins að venjast því.
Í dag byrjaði ég að vinna í Irmu, fínustu kjörbúðinni í Danmörku. Það er bara svona helgarvinna en mér líst ágætlega á þetta. Stuttar vaktir, auðvelt starf og voða kammó vinnufélagar.
Ég bý ein í íbúð sem ég hef ekki efni á en flyt til allrar hamingju héðan eftir tvo mánuði, nákvæmlega.
Eftir að hafa þjáðst af einsemd og ótta við að vera ein nærri alla mína ævi er ég loksins farin að njóta þess að vera ein og búa ein. Mér leiðist auðvitað af og til en það er ekki einu sinni svo oft. Ef angistin lætur á sér kræla veit ég hvernig ég á að losna við hana.
Ég hef verið hálfgerð grænmetisæta lengi en í augnablikinu vil ég ekkert annað en kjöt, kjöt, kjöt. (Pétur og Kristín - mig dreymir um páskalambið sem við vorum að plana að borða saman!)
Ég hef alltaf drukkið of mikið á djamminu og er loksins búin að ákveða að sætta mig við að þangað til að ég eignast börn (eða a.m.k. vonandi þá eða einhvern tímann) muni ég alltaf af og til drekka allt of mikið og gera einhvern skandal. Eftir margra ára feril í slíkum afrekum er mér farið að skiljast að það er ólíklegt að ég læri einhvern tímann að hætta því alveg, það besta sem ég get gert er að reyna að stilla mig og svo vera ekki á bömmer ef það misheppnast.
Ég sé í raun og veru fram á að klára háskólann á þessu ári.
Ég er loksins farin að skilja að ég kann, veit og get alveg rosalega mikið og er eftirsóknarverður starfskraftur. Það var ekki til einskis að fara í rússneskuna, eins og hún mamma volaði þegar ég ákvað að taka þessa stefnu.
Og svo get ég verið alveg svakalegt hollustufrík en dett þess á milli ofan í nammiát, snakk og súkkulaði. Ég er líka búin að sætta mig við það og hef ákveðið að reyna að hætta að vera alltaf með samviskubit yfir því. Og líka yfir því að ég sé ekki með hrikalega vöðvastælta handleggi eins og Beyoncé, eða stálmaga eins og hún. Ég meina, hún er þó alltént að hluta til í vinnu við að líta svona út!

Getur verið að það sé flensa að læðast um í mínum skrokki? Mér er búið að vera illt í höfðinu, með verki í fótleggjum og lærum og hef verið þjökuð af þreytu allan daginn. Ekki bætti úr skák tveir tímar af óskiljanlegu þvaðri um trúarbrögð sem sjálfstæðar, gagnkvæmt skiljanlegar einingar og samskipti þessara eininga sín á milli og við umheiminn. S.s. nýja fagið sem ég er að taka í Trúarbragðadeildinni til að undirbúa mig undir masterskrif. Nefnilega.

Nú bý ég ein í kotinu í Brönshöj. Það er svolítið skrýtið eftir að hafa búið með Armen í eitt og hálft ár, og enn skrýtnara er að byrja ekki daginn á að tala við hann/hringja í hann/senda honum sms/knúsa hann, allt eftir staðsetningu hans í hvert sinni. Nú er enginn sem talar við mig hérna heima nema sjónvarpið og á þessu augnabliki hann Cat Stevens. Hinsvegar sef ég miklu betur eftir að hægra plássið í hjónarúminu varð autt og á miklu auðveldara með að komast fram úr á morgnana, því nú er ekkert sjónvarp í gangi á nóttunni, enginn að koma heim seint eða velta sér og bylta við hliðina á mér. Enginn nema Bangsi.

Ár breytinga

Þerapistinn minn sagði mér á okkar fyrsta fundi í desember að árið 2009 yrði ár breytinga. Það vissi hún því að tunglið stæði í fullu húsi gagnvart Plútó eða eitthvað svoleiðis. "Nú", sagði ég og þurrkaði mér um tárvot augun, "hvað þýðir það eiginlega?" Hún útskýrði það með græðgi Plútó sem vildi mat sinn og engar refjar, og það væri best að berjast ekki gegn honum heldur vinna með honum. Ég skildi nú ekki mikið af þessu stjarnfræðitali en mér sýnist konan hafa haft rétt fyrir sér. Mitt líf hefur tekið kollhnís í óvænta átt, Bandaríkin hafa fengið svartan forseta (er alveg þrælánægð með hann) og Íslendingar eru loksins að mjakast í rétta átt með Jóhönnu Sigurðardóttur sem fyrstu forsætisráðfrúna sem er þar að auki lessa! Ég er orðin svo út úr að ég vissi ekki einu sinni að hún væri lesbísk og hvað þá að hún væri með Jónínu Leósdóttur. Skil ekki alveg hvernig þetta gat farið fram hjá mér.
En til hamingju, Ísland, við fæddumst öll þar, vonandi heldurðu áfram á réttri braut!

Kem til Íslands í sumar í þrjár heilar vikur. Mamma lánaði mér fyrir miðanum og ég hlakka ógó mikið til! Sund, Austurvöllur, fjallgöngur, Húsdýragarðurinn og vonandi grillveislur. Jibbíjei!

Ýlir og grámör

Þvílík byrjun á nýja árinu. Fyrst áttaði ég mig á að ég yrði blönk allt árið. Svo mistókst afmælisveislan mín í annað sinn (þurfti að aflýsa henni í fyrsta sinnið) og ég fór að gráta ofan í snakkið þegar það rann upp fyrir mér að nærri enginn kæmist í veisluna.

Svo ákváðum við Armen að við skyldum ekki búa saman lengur en enduðum eftir mikinn grát og gnístran tanna á því að hætta saman. Fer ekki nánar út í smáatriðin hér þar sem það er ástæðulaust að básúna þeim út í netheimum. Á meðan þessu stóð fór annar af mínum tveimur endajöxlum af stað með herferð mikla gegn mér, og var hann endanlega dreginn úr mér á þriðjudaginn með hræðilegum kvölum og tilheyrandi bólgu og verkjum eftir á. Nú er ég blankari en nokkru sinni fyrr og sit uppi ein með húsaleiguna næstu þrjá mánuði. Ýmislegt er þó enn gott í tilverunni, t.d. er ég að fara í helgarferð til Amsterdam í lok mánaðarins með Ingibjörgu ofursystur, og svo reyni ég að létta mér lund og stund með dægradvöl af ýmsu tagi. En best af öllu hefur þó verið að eiga vini mína og fjölskyldu að í þessum öldudal lífsins, sem hefur reynst frekar djúpur og ofsafullur þennan janúarmánuð.

Þegar lífið tekur óvænta beygju er fátt sem kemur manni á réttan kjöl, eða a.m.k. í áttina að réttum kili, eins og bækurnar hennar Marian Keyes. Poppbókmenntir, segja margir þá eflaust, og það má vel vera. Engu að síður eru þessar auðlesnu og skemmtilegu bækur fullar af sannindum og gullkornum sem allar konur þekkja af eigin reynslu. Sérstaklega tæplega þrítugar konur.

Ó mig auma hvað ég get ekki beðið eftir að verða búin í prófunum...á fimmtudaginn. Þá þarf ég aldrei framar að skrifa greinargerðir upp úr einhverjum hundleiðinlegum greinum og viðtölum um trú og mannréttindi í Rússlandi. Sem eru í sjálfu sér mjög spennandi efni en nú er ég komin með nóg af því að skrifa um hvað aðrir hafa sagt um þessi mál og önnur. Ég fer s.s. í próf í skriflegri rússnesku á miðvikudaginn og rússnesk-danskri þýðingu á fimmtudaginn. Og trúið mér, hér er ekkert Gagn og gaman á ferð, þetta eru beinhörð vísindi sem margir hafa bugast undan við að reyna að ná völdum á. Nú er ég búin að snökta undan þessum tímum í a.m.k. tvö ár og gefa upp vonina jafnoft og mér hefur fundist ég vera á hraðleið upp á framabrautinni í þessum efnum, og nú er bara komið nóg. Ég vil klára nám og finna mér skemmtilega vinnu og gera skemmtilega hluti í mínum frítíma.

Þar að auki vil ég koma greatest hits 2008 á framfæri:

-Ristaðar heslihnetur sem búið er að taka hýðið af (það losnar við ristun í ofni). Þetta er sko besta nammi sem völ er á, út á hafragrjónin á morgnana eða með smá dökku súkkulaði sem sætt nasl.

- Sykur, möndluolía, hunang og nokkrir dropar af piparmyntuolíu. Hræódýrt og endingargott skrúbb fyrir húðina, án eiturefna og gerir húðina silkimjúka. Mæli með þessu, sérstaklega á blankheitatímum.

- Ferskar döðlur.

- Lífrænt ræktað sellerí. Kemst ekki langt í eldhúsinu án þess.

- Fennikelfræ. Þau gera ALLAR súpur betri og eru frábær í tómatsósur og kjötsósur fyrir pasta.

- Kanill, s.s. duftið en ekki kanilsykur. Ég verð að hafa hann út á hafragrjónin mín á morgnana og hann er frábær í alls konar mat, eins og t.d. í kjötsósur, indverskan mat, í rauðrófusúpu, sem partur af marineringu og svona má lengi telja. Hann gerir líka eitthvað magnað fyrir blóðþrýstinginn og blóðrásarkerfið og ég er ekki frá því að hann sé góður fyrir húðina. Ég hef a.m.k. verið mikið hressari síðan ég fór að nota kanil mikið. Með hvítlauk er hann nánast trygging fyrir góðri heilsu, sem sönnun get ég nefnt að ég er nærri aldrei veik.

Jæja, svo er ég að fara að leita mér að aukavinnu. Það þarf víst peninga til að kaupa allt þetta dót og borga skattreikninginn í vor.

Hvað gerðist svo á gamlárskvöld? Jú, okkur var ekki boðið í neitt almennilegt partí sem ekki kostaði neitt að þáttaka í, svo við töluðum okkur saman við Anne um að koma í mat til hennar og svo sjá til. Við komum til hennar um sjöleytið og borðuðum hakkabuff með frönskum og bernaissósu, og stuttu seinna kom Daníel, vinnufélagi Armen frá Stokkhólmi, sem var aleinn og yfirgefinn og átti í engin hús að venda. Við sátum svo við matarborðið, drukkum te og kaffi og sötruðum rauðvín, Daníel í blazer og við Anne í prjónapeysum yfir fínu kjólana. Á miðnætti töldum við niður og borðuðum rússnesk egg með kavíar og mæjónesi, og sungum danska þjóðsönginn og horfðum á kór syngja nýja árið inn. Klukkan hálfeitt vorum við öll meira að minna edrú og strákunum var hætt að lítast á horfur mála fyrir þetta gamalmennasamsæti. Þeir tóku því til við að hella sem óðast í öll glös og innan klukkutíma vorum við auðvitað öll orðin blindfull. Stefnan var alltaf að reyna að fara eitthvað en þegar klukkan var orðin fjögur og ég enn að segja "Nå, men skal vi ikke snart tage et sted hen" og engin ákvörðun komin á borðið, fékk ég víst nóg og settist í sófann og sofnaði. Daníel hafði þá nokkrum sinnum lagt sig í rúmið og risið frá dauðum a.m.k. þrisvar þessa nótt, og hann hlýtur að hafa verið vakandi þegar ég sofnaði, því hann, Armen og Anne héldu sumblinu áfram og reyndu meira að segja að fara í partí á kollegíi rétt hjá klukkan sex um morguninn. Ég vaknaði svo um morguninn, enn sitjandi í hnipri í sófanum og Armen sofandi í sitstöðu við hliðina á mér. Anne og Daníel lágu sofandi með hausana til fóta hjá hvoru öðru í stóra rúminu hennar Anne, og íbúðin sem hafði verið svo fín þegar við komum 15 tímum fyrr leit út eins og tuttugu víkingar hefðu setið þar að erfidrykkju.