Fyrsti sunnudagur í aðventu. Ég ætla að vera alger húsmóðir í dag og blása á allar kreppur, pólitíska skandala og gerspillta íslenska ríkisstjórn, og eyða deginum við það að skreyta og búa til smákökur. Allir eru velkomnir í kaffi.

Framtíð ný og skýr

Í gær var merkisdagur. Í fyrsta lagi fékk ég staðfest að ég muni gangast undir leysigeislaaðgerð á augunum fyrir jól, algerlega á reikning danska ríkisins (eins gott að maður fær eitthvað því ekki vilja þeir gefa mér SU, bölvaðir). Þetta verður ein besta jólagjöf allra tíma. Ég get hreinlega ekki ímyndað mér lífið án þeirrar móðu sem hefur verið fyrir augum mér alla mína ævi, en nú get ég hlakkað til þess að pakka -9 glerjum og linsum niður í skúffu. Læknarnir segja að útkoman verði í versta falli -1, þar sem að ég er mjög nærsýn og sérstaklega á vinstra auga, og ekki víst að hægt sé að laga það alveg. En það skiptir sko engu máli, finnst mér, miðað við það að vera nærri blind!

Í öðru lagi tókst mér í gær að fara út og skemmta mér, fá mér í glas og vera undir áhrifum án þess að missa stjórn á mér og verða draugfull, eins og vaninn hefur verið síðan ég var unglingur. Í ágúst tók ég þá ákvörðun að hætta að drekka alveg um tíma þar til að mér fyndist ég vera tilbúin til að byrja aftur að lyfta glasi á hófsaman hátt. Mín áfengisneysla var löngu farin að keyra úr hófi fram og ég var búin að gera svo marga skandala, segja svo margt asnalegt og haga mér eins og asni svo oft og verst af öllu, særa kærastann minn og vini með hegðun sem hefði aldrei komið til nema af því að ég var búin að drekka allt of mikið. Kostnaðurinn við það að drekka var því orðinn miklu meiri en ánægjan (sem var svosem ekki mikil þegar þarna var komið) og ég var fyrir utan það farin að fá mér allt of oft einn bjór eða eitt vínglas hingað og þangað. Ég hafði vaxandi áhyggjur af hvernig þetta færi með heilsuna og var einfaldlega komin með nóg af sjálfri mér og þessari drykkjusýki, svo ég tók mér þriggja mánaða hlé og drakk alls ekki neitt á meðan því stóð. Nú er ég farin að lyfta glasi aftur og fór út í gær með vinkonum mínum til að fagna fréttunum um aðgerðina. Ég skemmti mér konunglega, hafði auga með því hvað ég var að drekka mikið, passaði að fá mér vatn á milli, tékkaði á sjálfri mér, ég man allt sem gerðist í gær (hef ekki munað heil kvöld á djamminu í nokkur ár) og var ekki á nokkrum punkti stjórnlaus eða að gera hluti sem ég myndi annars ekki gera. Vissulega er maður aðeins hömlulausari þegar maður er úti á galeiðunni en það heyrir nú til. Ég er því nokkuð ánægð með sjálfa mig og ætla að halda áfram að passa mig og reyna að feta hinn mjóa stíg hófseminnar. Mikilvægast er held ég að vera ekki að fá sér í glas hvenær sem tækifæri býðst, maður þarf ekkert alltaf að fá sér bjór eða vín bara af því að það á að hitta vinina eða fara á kaffihús að kveldi til. Svo er ég búin að lesa svo mikið um hvað mikil drykkja fer illa með heilsuna, sérstaklega hjá konum, að það eitt æti að hjálpa til að halda mér á mottunni.

Þeim sem undra sig á af hverju ég er að útleggja eins persónulega hluti og áfengisvandamál á opnu bloggi, vil ég segja að það gagnar engum að fara í felur með svona lagað. Eftir því sem ég fæ best séð er það mjög stór hluti fólks almennt sem ræður ekki við hvað það er að drekka mikið á djamminu og vandamál eins og ég er búin að vera að glíma við undanfarin ár eru mjög útbreidd. Ef að maður forðast að tala um áfengisvandamál verða þau bara enn skammarlegri og þau eru talin fyrir, og það gerir bara illt verra. Og þar sem að ég er bara ein af ótrúlega mörgum sem hafa dregið þennan djöful með sér, sé ég enga ástæðu til að vera að gera það að einhverju ljótu leyndarmáli. Fyrir utan það að líf mitt er orðið miklu betra eftir að ég lagði ofdrykkjuna á hilluna (vonandi það sem eftir er) og því vil ég gjarnan deila með ykkur.

Útþrá

Undanfarnar vikur hef ég verið að bræða með mér hugmynd sem vex og vex að umfangi og æsileika. Mig langar að fara í bakpokaferðalag eftir útskrift. Fyrst til Rússlands, þar myndu aðaláfangastaðirnir vera Kazan, fyrrum höfuðborg tyrkneskra þjóðflokka í Rússlandi, Irkutsk og Baikalvatn. Þaðan yrði maður væntanlega að komast yfir Kína einhvern veginn, en það er bara svo andskoti stórt! Frá Kína til Tælands og gjarnan til Víetnam, og svo langar mig að stoppa í Kuala Lumpur, sem ég hef séð þætti um í sjónvarpinu og virðist vera ótrúlega spennandi borg. Þar þekki ég líka einn strák sem bjó á kollegíinu í Sankti Pétursborg. Lokaáfangastaðurinn yrði svo auðvitað Sydney og sófinn hjá Höllu og Nick. Langar einhvern að koma með?

Rétt í þessu var ég að millifæra 50.000 danskar til LÍN. Það er nærri allt spariféð mitt og vonandi gengur nú allt eftir, það er víst ekki hægt annað en að verða pínu nervus yfir svona stórum fjárhæðum.

Rosalega fullorðins

Nú er ég að reyna að græja lán hjá Danske Bank til að borga námslánin mín. Er búin að panta símtal hjá Alka Forsikringer til að tryggja mig, mann og bú, Armen féllst loksins á að við ættum að hafa heimilistryggingu eftir að hann datt af hjólinu sínu í september og viðbeinsbrotnaði. Eftirfarandi hefur hann nefnilega þurft að fara í sjúkraþjálfun og þarf nú að fara í aðgerð vegna þess að beinið hefur ekki gróið rétt saman og hann allur skakkur og skældur. Alveg þangað til hann lenti í þessu slysi var hann mjög skeptiskur á allar tryggingar og vildi alls ekki skrifa undir eitt eða neitt, en núna hefur mér tekist að sannfæra hann um að það sé alls ekkert svo slæmt að hafa tryggingu, sérstaklega þegar maður þarf að fara að borga sjálfur fyrir að fara til sjúkraþjálfa, tannlæknis eða þegar hjólinu manns er stolið. Svo nú erum við loksins að fara að fá okkur tryggingu.

Svo er forsetinn bara að skamma Dani á diplómatafundum. Mér finnst þetta hálfpartinn ágætt hjá honum, veit nú sossum ekkert hvaða afleiðingar þetta gæti haft, ef einhverjar. En spennandi var að heyra að hann hótaði að bjóða Rússum að gerast helstu bandamenn Íslendinga. Því verður ekki neitað að Danir hafa iðað í skinninu af kátínu yfir þessum óförum Íslendinga og finnst þetta víst bara gott á Ísland, svo mikið get ég nú lesið úr því sem fjölmiðlar eru að skrifa um þetta allt saman. Ætli Ísland endi með að verða einhvers konar Next Stop Russia?

Nú finnst mér ég vera að fá flensu. Það er nú held ég það seinasta sem ég hef tíma til eins og er. Við erum hálfpartinn komin "på plads" hér á Brunnhólum, vantar þó enn sófaborð, sturtuhengi, litla pönnu og hitt og þetta. Man ekki hvort ég var buin að minnast á það, en hér er uppþvottavél, sem er hreint út sagt frábært að hafa. Eins og ég var búin að fá nóg af því að vaska upp daginn út og inn, nú vantar bara að ég fái efni á því að ráða húshjálp til að þrífa annað slagið. Þeim sem finnst þetta stórborgaralegt tal í mér, get ég sagt að ég hyggst ráða til mín slíkan starfskraft um leið og ég get, þó ekki væri nema tvisvar í mánuði.