Jólin

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvernig ég eigi að útskýra jólin fyrir mínum framtíðarbörnum. Ekki finnst mér alveg rétt að segja þeim bara að þá hafi Jesús fæðst, því í fyrsta lagi fæddist hann víst alls ekki í desember, og í öðru lagi reikna ég nú ekki með því að eiga eftir ræða Guð og Jesús mikið við mín afkvæmi, því ekki er ég sérlega trúuð. Guð kemur því jólunum mjög lítið við í mínum huga, þó vissulega finnist mér hinn kristni boðskapur um náungakærleik og hjálpsemi vera partur af jólaandanum.

Á hinn bóginn getur maður varla heldur sagt börnunum að jólin snúist um að fagna komu nýs árs og eilífum hring lífsins, eins og siður var hjá heiðnum Norðurlandabúum, því þó þessi siður sé auðvitað ekki verri en afmælisdagur Jesúss, þá er kannski svolítið erfitt fyrir smáfólkið að skilja eldgamla siði sem enginn fer eftir lengur. Nema...hey, kannski ætti það að verða partur af mínu jólahaldi héðan af? Fyrir mér snúast jólin fyrst og fremst um að vera með fjölskyldu og vinum, helst að gera eitthvað gott fyrir aðra og minnast þess og þakka fyrir hvað maður hefur það nú eiginlega gott. Já, svei mér þá. Á aðfangadagskvöld ætla ég að skála í rauðvíni eða kampavíni við unnustann og þá gesti sem við höfum boðið, og skála fyrir náungakærleiknum sem gerir allt gott mögulegt, þakka Almættinu (hvað sem það nú kann að vera) fyrir það ár sem er að líða og fagna vaxandi sól. Því miður á ég engin líkneski sem ég get skvett blóði á og dansað berbrjósta í kringum, en hver veit nema við göngum nokkra hringi í kringum jólatréð.

Og fyrst að minnst er á náungakærleik og þakklæti. Seinasta ár tók ég mjög góða ákvörðun varðandi jólagjafir. Langflestir sem ég þekki eiga allt til alls og geta sjálfir keypt það sem þá langar í, og þess vegna hef ég alltaf verið í hálfgerðum vandræðum með hvað ég á að gefa þeim í jólagjöf. Svo fór ég að spá í því í fyrra hvað þetta jólagjafabrjálæði væri farið fram úr allri skynsemi, og fólk bara að gefa til að gefa eitthvað, og helst að keppast um að gefa stærst og flottast. Mér ofbauð og ofbýður enn neyslubrjálæðið, sérstaklega þegar hugsað er út í hvaða afleiðingar öll þessi framleiðsla hefur fyrir hnöttinn okkar og ekki síst hver er að framleiða allt þetta drasl og við hvaða aðstæður. Ég tók því þá ákvörðun að mínar jólagjafir skyldu héðan af alltaf vera litlar og táknrænar, bera einhvern boðskap og helst vera framleiddar úr lífrænum/náttúruvænum efnum og helst á mannsæmandi hátt, eða það sem er kallað fair trade. Sömuleiðis skulu gjafirnar helst vera eitthvað sem er hægt að nota, borða eða t.d. bera á sig. Boðskapur gjafanna á að minna viðtakendurna á að vanda valið í daglegri neyslu og velja eins umhverfisvænt og réttlátt og hægt er, sem ég tel óhemju mikilvægt á þessum umskiptingatímum. Nú finnst mörgum ég kannski vera orðin alger hippi og klikkaður grænfriðungur, en þá get ég sagt ykkur að það hef ég alltaf verið, alla tíð síðan að ég var níu ára og skrifaði stíla um eyðileggingu náttúrunnar og málaði friðardúfur og tré á boli hjá pabba mínum í Þýskalandi. Svo það breytist ekki héðan af, held ég, og nú kaupi ég t.d. nærri einungis lífrænt ræktaðar matvörur og hugsa mig alltaf vandlega um þegar kemur að t.d. fötum eða innanhúsmunum. Þar reyni ég alltaf að velja t.d. lífræna bómull eða notuð föt og hef keypt margt flott í búið í genbrugsbúðunum hér í Kaupmannahöfn - það er líka miklu, miklu ódýrara.
Jæja, nú er víst best að ljúka þessum pistli áður en allir fá ógeð á mér. Ég hef alltaf verið hugsjónamanneskja og náttúruvæna hugsjónin hefur náð til nærri allra hliða á mínu lífi. Vonandi getur þetta röfl í mér veitt ykkur innblástur eða vakið hjá ykkur nýjar hugmyndir, og svo getur auðvitað vel verið að þið séuð öll löngu byrjuð að lifa grænt og réttlátt og finnst þetta bara óþarfa hjal í mér. En ég vil samt minna á það.