Frítími

Um helgina átti ég talsvert meiri frítíma en venjulega. Ég veit ekki alveg hvernig það gerðist, því nóg var af húsverkum og heimalærdómi að fást við, en einhvern veginn tókst mér að ganga frá því öllu saman á furðu stuttum tíma. Þess skal getið að Armen getur ekki gert neitt hérna heima við á meðan hann er með handlegginn í fatla, og því hef ég ánægjuna af því að sjá um allt heila klabbið. Svo til þess að gera eitthvað annað við frítímann en að horfa á sjónvarpið ákvað ég að hringja í fólk. Ég hringdi í Önnu Heru, Fjólu, Ásdísi, mömmu, Eilis og örugglega einhverja fleiri, en það var enginn heima. Svona finnst mér þetta oft vera þegar ég fer af stað og ætla að hafa samband við fólk. Nú er kominn þriðjudagur og nóg að gera, og ég hef engan tíma til að hringja í fólk, nema það hafi íbúð til leigu.

Nýja lífið...eða þannig

Þá er ég loksins búin að koma mér upp nýju bloggi, eftir að hafa verið að hugsa um það guð má vita hversu lengi! Andinn snúinn til mín aftur eftir langa mæðu þar sem mig langaði ekki til að skrifa neitt, eða fannst ég ekki til að hafa tíma til þess. Núna er ég búin að gera ýmsar hagræðingar í mínu lífi, sem gera að ég hef meiri tíma og löngun til þess að setjast við tölvuna mína og láta gamminn geisa um það sem mér dettur í hug. Til dæmis er ég hætt að tékka eitt af tveimur vinnumeilum heima (hefði sko átt að hætta því fyrir löngu), og læt það bara passa sig þangað til ég kem næst í vinnuna og þykist góð. Svo passaði ég að slaka vel á í sumarfríinu og njóta góða veðursins meðan það varði, maður þorir víst ekki öðru hér á þessum norðlægu slóðum. Núna er ég því full af innblástri og langar að skrifa um allt og ekkert.

Ég gæti til dæmis byrjað á smá uppfærslu (öppdeit eins og margir segja) um hvað hefur drifið á mína daga síðan ég hætti að skrifa á hitt bloggið í febrúar. Athugið að ef að þið takið eftir málvillum hjá mér, þá megið þið endilega leiðrétta þær. Ég skrifa sjaldan á íslensku og tala heldur ekki íslensku á hverjum degi, svo það er ekki von að ég sé farin að ryðga aðeins. Og nei, ég nenni ekki að lesa Moggann á netinu til að halda mér við, þar er ekkert fréttnæmt eða spennandi eða rétt stafsett hvort sem er! En ég er víst, eins og ein kunningjakona mín sagði, víst orðin meira dönsk en íslensk og það er því ekki seinna vænna að byrja að skrifa aftur!

Við skötuhjúin búum enn hér á Nörrebro, þar sem miklir skotbardagar og ólæti hafa staðið á síðan í sumar. Ég hef aldrei orðið vitni að þessum skothríðum eða heyrt neitt til þeirra, en þær gerast víst samt á nærri hverjum degi. Hinsvegar heyri ég oft sírenugaul en ég er nú ekki mikið að kippa mér upp við það. Við þurfum að flytja héðan bráðlega og erum að leita að íbúð, það kemur í ljós hvar það verður. Ég er að klára seinustu kúrsana í skólanum og hlakka til að byrja á mastersritgerðinni minni í vor. Undanfarna viku hef ég þó haft að aukavinnu að sjá um unnusta minn, sem hefur legið í sófanum síðan hina örlagaríku föstudagsnótt þann 21. september, þegar hann steypti sér af hjólinu sínu og viðbeinsbrotnaði. Ég var í Stokkhólmi hjá Böngu systur og kom ekki heim fyrr en á mánudagsmorgun. Þegar ég loksins kom heim var hann fúlskeggjaður í kámugri peysu og orðinn mjög svangur, enda ísskápurinn tómur og íbúðin skítug, því ég hafði skilið við með það í huga að hann myndi þrífa og kaupa inn meðan ég væri í burtu. Nú er honum aðeins farið að batna en þarf samt á hjúkrun að halda. Ég get einungis þakkað mínum sæla fyrir að búa að reynslunni úr heimaþjónustunni, eins og ég bölvaði þeirri vinnu oft hér áður!

Af mér er það að frétta svona persónulega að ást mín á matreiðslu hefur vaxið mjög undanfarið ár. Það líður vart sú stund án þess að einhver uppskriftin sé að mótast eða hringsóla í hausnum á mér, og hér er bakað brauð og möffins og framkallaðar veislumáltíðir í dögndrift, liggur við. Þetta er víst fjölskyldumanían að sýna sig í enn einni myndinni. Ég á það t.d. sameiginlegt með móður minni að vera mjög æst í líkamsræktinni og er iðulega að reyna að slá sjálfa mig og alla aðra út þegar kemur að lyftingum, hnébeygjum eða öðru slíku. Það er sennilega ágætt að við erum ekki saman í herþjálfuninni sem hún (kona á sextugsaldri) sækir þrisvar í viku, það myndi ekki enda vel. En það sem ég er að meina er að þegar við í Álfatúnsfjölskyldunni setjum okkur eitthvað fyrir eða fáum áhuga á einhverju, þá er það yfirleitt tekið með trompi og ekkert verið að tvínóna við hlutina.
Svo er ég að verða meiri og meiri monsa, eins og Bönga myndi segja, með hverju ári sem líður. Um leið og ég kem heim skipti ég um föt, legg powerdressið yfir stólbak og skríð í þykkar buxur, ullarsokka og hettupeysu. Á haustin og veturna er ég dúðuð eins og gamalmenni, og í sófa sest ég ekki nema að hafa teppi til að vefja utan um mig. Fátt þykir mér verra en að vera kalt og er því yfirleitt í mörgum lögum. Og svo drekk ég u.þ.b. tvo lítra af jurtatei á dag og get ekki án þess verið. Ef einhver er í vafa um hvað hann/hún eigi að gefa mér í afmælisgjöf, þá er alltaf hægt að gefa mér einhverjar ullarbrækur eða flíspeysu, ég get aldrei fengið nóg af svoleiðis og sérstaklega þykkum og hlýjum sokkum. Svona er nú fyrir mér komið, 27 ára konu. Af þessum lýsingum að dæma mætti halda að ég væri áttræður niðursetningur á bæ.

Mun ég nú láta þetta gott heita í bili og sný bráðar aftur.