Áramótaheit

1. Klára háskólann.
2. Læra að prjóna.
3. Koma til Íslands í sumar.

Þetta ætti nú að vera auðfært, eller hur?

Þá er enn eitt árið að líða og svei mér þá ef þetta leið ekki aðeins hraðar en það sem kom á undan. Nú ætla ég að reyna að setja saman smá upprifjun af árinu 2008, þó ég geti nú varla með nokkru móti komið fyrir mig hvað gerðist á þessu ári.

Janúar: Ég fór með fyrsta fullorðinshópinn minn til Moskvu. Um var að ræða lítinn níu manna hóp á aldrinum fjórtán til sjötíu og eitthvað. Tilgangur ferðarinnar var að fræðast um rússnesk stjórnmál og koma sér í stuð fyrir yfirvofandi forsetakosningar. Í ljós kom hins vegar að ekkert af þessu fólki hafði nokkurn skapaðann áhuga á rússneskum stjórnmálum og virtist aðallega hafa farið í ferðina til að sjá Rauða Torgið. Mér var nú hálfskemmt við þetta.

Febrúar: Hmm...Hef ekki hugmynd um hvað ég var að gera. Örugglega bara í skólanum og vinnunni.

Mars: Fór til Rússlands með tvo hópa í röð og varð veik þegar fyrri ferðinni var að ljúka. Já, og svo veiktist ég reyndar áður en fyrri ferðin fór af stað, því vinstri efri endajaxlinn ákvað að nú væri rétti tíminn til að láta ljós sitt skína og var dreginn úr mér tveimur dögum fyrir brottför. Ég mætti því á flugvöllinn skökk og skæld og þvoglumælt í tali, en allt gekk eins og best var á kosið þar til ég veiktist undir lok ferðarinnar. Þegar grey seinni hópurinn mætti var ég gjörsamlega búin á því og það sannast best á því að ég man ekkert eftir neinum sem var í honum.

Apríl: Ég og Armen fórum til Berlínar að hitta pabba og Böngu, og það var skemmtilegt. Sérstaklega stendur upp úr heimsóknin á safnið þar sem hlið Babýlón eru til sýnis og svo auðvitað heil máltíð heima hjá pabba (einkagrín). Við gistum á hosteli sem er staðsett í útjaðri Berlínar og eiginlega úti í skógi, a.m.k. sáum við villigrísi á hlaupum nálægt hostelinu.

Maí: Hér fór ég í 1.maí-túr til Moskvu með níu gamlar konur, og það heppnaðist eiginlega alveg ferlega vel. Moskva var ekkert nema sólskin og heiður himinn og hátíðahöld í tilefni 1. maí, og gömlu kellurnar voru hæstánægðar með ferðina.

Júní: Ég fór í próf og fékk næstbestu einkunn og svo héldum við upp á 24 ára afmælið hans Armen. Byrjuðum á því að grilla í Nörrebroparken og fluttum okkur svo innan dyra þegar fór að rigna, og íbúðin okkar var svo full af fólki að ég hélt ekki að slíkt væri hægt. Svo keypti ég líka fjögur pör af skóm í einu í lok júní.

Júlí: Skellti mér til London að heimsækja Eilis og við fórum m.a. til Cambridge. Annars var rosalega gott veður þennan mánuð og ég lá aðallega bara í sólbaði á Islands Brygge. Þarna komst ég líka að því að Pétur væri fluttur til Kaupmannahafnar og við áttum skemmtilega endurfundi á Sankt Hans Torv. Síðan höfum við Armen ekki getað látið hann og Kristínu í friði, enda eru þau alveg frábær.

Ágúst: Við Armen fórum í hina frægu ferð til Tyrklands, þar sem margar rústirnar voru skoðaðar en ekki á neina strönd komið. Aldrei hef ég lent í öðru eins glápi á mína persónu og í þessu austræna landi, enda hef ég verið í vafa síðan hvort ég þori nokkuð að ferðast í Austurlöndum.

September: Þessi mánuður er eins og máður úr mínu minni.

Október: Þarna var ég í Rússlandi nærri allan mánuðinn og kreppan á Íslandi að byrja. Við vorum í brjálaðri húsnæðisleit allan mánuðinn og enduðum á því að taka íbúðina í Brönshöj, þar sem við búum núna. Síðan lok október hef ég s.s. verið úthverfafrú.

Nóvember: Þessi mánuður fór mestmegnis í að koma okkur fyrir í nýju íbúðinni, kaupa húsgögn og innanhúsmuni og venjast því að hjóla frá Brönshöj niður í bæ og út á Islands Bryggju í skólann. Svo héldum við líka innflutningskaffi um miðjan mánuðinn og Armen fannst við vera orðin mjög gömul fyrst að ekki var haldið almennilegt partí en bara eitthvað kaffisnakk seinnipart sunnudags. Jú, og svo borgaði ég 1,1 milljón ISK inn á námslánin mín.

Desember: Ég fór í augnaaðgerð og er nú með svo til fullkomna sjón, Lise og Eilis komu báðar í heimsókn og við Armen héldum okkar fyrstu jól án nokkurs annars, og keyptum meira að segja jólatré. Í lok þessa mánaðars kom líka ansi dýrt rugl í mínum launamálum upp á yfirborðið, og hefur það gjörbreytt minni fjárhagsstöðu á næsta ári. Ég nenni ekki að fara út í smáatriðin en vísa til status míns á Facebook í dag.

Gleðilegt ár og skemmtið ykkur vel á morgun!

Líf í nýju ljósi

Ég sit við tölvuna og sé allt á skjánum. Ég sé líka allt í kringum mig mjög skýrt og greinilega. Og ég er ekki með linsur eða gleraugu, heldur sé ég allt svona vel með nýju sjóninni minni. Takk, elsku læknar og þökk sé danska ríkinu sem gaf mér þessa aðgerð í jólagjöf. Ég hlakka til að geta gist óforvarandis heima hjá fólki, taka næturlestir og rútur og fara í tjaldferðalög án þess að vera að vesenast með linsur og linsuvökva. Þetta er án efa besta jólagjöf sem ég hef nokkurn tímann fengið.

Svo er litla jólatréð okkar komið upp og ég er búin að skreyta það. Gleðileg jól kæru vinir!

Mér er tjáð að ég sé að breytast í Mörtu Stewart. Ekki veit ég hvort það sé alsatt, en það skal viðurkennt að ég er himinlifandi yfir fína jólaskrautinu í íbúðinni okkar. Mín gamla vinkona Lise er í heimsókn og hún hjálpaði mér að skreyta, og ég ætla að klára að hengja upp negulstungnar mandarínur og grenivendi með kristþyrni og kanelstöngum í dag.

Í gær bjuggum við til laufabrauð eftir uppástungu Armens. Hann rannsakaði málið á netinu og hófst svo handa við að hnoða og fletja. Ég, Lise og Anne sátum við útskurðinn og sötruðum bjór, og þegar öllum steikingum var lokið drukkum við kampavín og gæddum okkur á nýbakaðri eplaböku og hlustuðum á Kim Larsen. Jólastemningin var alger og ég hlakka alveg rosalega mikið til jólanna. Besta jólagjöfin í ár verður auðvitað aðgerðin mikla, eða aðgerðirnar, og ég hlakka mikið til að vakna á aðfangadag með nýja sjón á lífið og tilveruna.

Gleðileg jól!

Jólin

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvernig ég eigi að útskýra jólin fyrir mínum framtíðarbörnum. Ekki finnst mér alveg rétt að segja þeim bara að þá hafi Jesús fæðst, því í fyrsta lagi fæddist hann víst alls ekki í desember, og í öðru lagi reikna ég nú ekki með því að eiga eftir ræða Guð og Jesús mikið við mín afkvæmi, því ekki er ég sérlega trúuð. Guð kemur því jólunum mjög lítið við í mínum huga, þó vissulega finnist mér hinn kristni boðskapur um náungakærleik og hjálpsemi vera partur af jólaandanum.

Á hinn bóginn getur maður varla heldur sagt börnunum að jólin snúist um að fagna komu nýs árs og eilífum hring lífsins, eins og siður var hjá heiðnum Norðurlandabúum, því þó þessi siður sé auðvitað ekki verri en afmælisdagur Jesúss, þá er kannski svolítið erfitt fyrir smáfólkið að skilja eldgamla siði sem enginn fer eftir lengur. Nema...hey, kannski ætti það að verða partur af mínu jólahaldi héðan af? Fyrir mér snúast jólin fyrst og fremst um að vera með fjölskyldu og vinum, helst að gera eitthvað gott fyrir aðra og minnast þess og þakka fyrir hvað maður hefur það nú eiginlega gott. Já, svei mér þá. Á aðfangadagskvöld ætla ég að skála í rauðvíni eða kampavíni við unnustann og þá gesti sem við höfum boðið, og skála fyrir náungakærleiknum sem gerir allt gott mögulegt, þakka Almættinu (hvað sem það nú kann að vera) fyrir það ár sem er að líða og fagna vaxandi sól. Því miður á ég engin líkneski sem ég get skvett blóði á og dansað berbrjósta í kringum, en hver veit nema við göngum nokkra hringi í kringum jólatréð.

Og fyrst að minnst er á náungakærleik og þakklæti. Seinasta ár tók ég mjög góða ákvörðun varðandi jólagjafir. Langflestir sem ég þekki eiga allt til alls og geta sjálfir keypt það sem þá langar í, og þess vegna hef ég alltaf verið í hálfgerðum vandræðum með hvað ég á að gefa þeim í jólagjöf. Svo fór ég að spá í því í fyrra hvað þetta jólagjafabrjálæði væri farið fram úr allri skynsemi, og fólk bara að gefa til að gefa eitthvað, og helst að keppast um að gefa stærst og flottast. Mér ofbauð og ofbýður enn neyslubrjálæðið, sérstaklega þegar hugsað er út í hvaða afleiðingar öll þessi framleiðsla hefur fyrir hnöttinn okkar og ekki síst hver er að framleiða allt þetta drasl og við hvaða aðstæður. Ég tók því þá ákvörðun að mínar jólagjafir skyldu héðan af alltaf vera litlar og táknrænar, bera einhvern boðskap og helst vera framleiddar úr lífrænum/náttúruvænum efnum og helst á mannsæmandi hátt, eða það sem er kallað fair trade. Sömuleiðis skulu gjafirnar helst vera eitthvað sem er hægt að nota, borða eða t.d. bera á sig. Boðskapur gjafanna á að minna viðtakendurna á að vanda valið í daglegri neyslu og velja eins umhverfisvænt og réttlátt og hægt er, sem ég tel óhemju mikilvægt á þessum umskiptingatímum. Nú finnst mörgum ég kannski vera orðin alger hippi og klikkaður grænfriðungur, en þá get ég sagt ykkur að það hef ég alltaf verið, alla tíð síðan að ég var níu ára og skrifaði stíla um eyðileggingu náttúrunnar og málaði friðardúfur og tré á boli hjá pabba mínum í Þýskalandi. Svo það breytist ekki héðan af, held ég, og nú kaupi ég t.d. nærri einungis lífrænt ræktaðar matvörur og hugsa mig alltaf vandlega um þegar kemur að t.d. fötum eða innanhúsmunum. Þar reyni ég alltaf að velja t.d. lífræna bómull eða notuð föt og hef keypt margt flott í búið í genbrugsbúðunum hér í Kaupmannahöfn - það er líka miklu, miklu ódýrara.
Jæja, nú er víst best að ljúka þessum pistli áður en allir fá ógeð á mér. Ég hef alltaf verið hugsjónamanneskja og náttúruvæna hugsjónin hefur náð til nærri allra hliða á mínu lífi. Vonandi getur þetta röfl í mér veitt ykkur innblástur eða vakið hjá ykkur nýjar hugmyndir, og svo getur auðvitað vel verið að þið séuð öll löngu byrjuð að lifa grænt og réttlátt og finnst þetta bara óþarfa hjal í mér. En ég vil samt minna á það.

Mig dreymdi í nótt að ég væri stödd í verslunarmiðstöð og að Barack Obama var þar með hárkollu á höfði og án öryggisvarða. Fyrst þekkti ég hann ekki og sýndist hann vera Miss Jay frá ANTM, en svo áttaði ég mig á hver þetta var og brosti til hans, en vildi ekki vera að segja neitt við hann annars og gekk áfram. Eftir á sá ég eftir að hafa ekki heilsað honum almennilega og sagt "I congratulate you on your victory, sir", bæði til að vera kurteis og til að geta sagst hafa talað við Obama. Hvað ætli þetta þýði?