Mig grunar að einn kunningi minn sé að missa vitið. Að minnsta kosti finnst mér ég hafa orðið vör við sí öfgafyllri breytingar í fari hans og hegðun undanfarna mánuði. Við höfum þekkst síðan seinasta haust og ég hef aldrei litið á hann sem neitt annað en vin, og hélt í sakleysi mínu að það væri gagnkvæmt af hans hálfu. Eftir að ég varð laus og liðug hefur hans rétta eðli og ágjörningur hvað vinskap okkar varðar farið að stinga fram nefinu, og mér hefur ekki alltaf litist á þá sjón. Í mars hittumst við á kaffihúsi og fengum okkur eftirmiðdagsbjór, sem svo breyttist í marga og eina eða tvær rauðvínsflöskur. Fyrst ræddum við andleg málefni, vinnu og skóla og mér líkaði félagsskapur hans ágætlega. Seinna um kvöldið fór hann svo að hegða sér sérkennilegar og gekk t.d. mjög fast eftir því að við ættum að haldast í hendur þarna á barnum. Ég neitaði því og sagði honum að það væru þrír flokkar fólks sem ég væri til í að haldast í hendur við: mamma, vinkonur mínar og karlmenn sem ég hef áhuga á; og tjáði honum ennfremur að þar sem að hann væri ekki í neinum af þessum flokkum skyldum við ekkert vera að svoleiðis kákli. Hann átti nú eitthvað erfitt með að sætta sig við þetta og reyndi lengi vel að grípa mína meyjarhönd í sína suðrænu krumlu (maðurinn er frá Suðurhöfum). Seinna fórum við í ölæði okkar í sjómann og hann reyndi nærri að handleggsbrjóta mig og merja hendina á mér sundur. Þegar hann fylgdi mér svo upp á Nörreport í strætó greip hann mig þéttingstaki og hristi vel og lengi. Daginn eftir vildi hann ekki kannast við að hafa farið illa með mig en baðst afsökunar á handakáfinu.

Á föstudaginn reyndi hann svo ítrekað að bjóða mér á stefnumót, sem ég afþakkaði og útskýrði fyrir honum að það væri bara ekki neinn þannig fílingur milli okkar. Hann gafst þó ekki upp og reyndi lengi vel að sannfæra mig um nauðsyn þess að við færum á stefnumót. Í gær rakst ég svo á af hann af tilviljun inni á Jazzhouse og leyfði honum að bjóða mér í glas. Maðurinn lét nú ekki við það standa og fór í mjög ofsafenginn sleik við mig og mátti ég vera fegin að sleppa úr faðmlögum hans. Ég hringdi svo í hann í dag fyrir vinskaps sakir og grínaðist með þetta kossaflens, sem mér finnst svosum ekkert að þannig séð, svona á milli vina. Hann stakk svo upp á að við hittumst á morgun í góða veðrinu og ég svaraði að það gætum við vel gert en það væri þá ekki stefnumót. "Ókei", sagði hann, "en viltu þá að minnsta kosti vera með ilmvatnið sem þú varst með í gær?" Ég veit ekki hvort ég þori nokkuð að hitta hann meir.