Vildi bara koma þessu að...

Veðrið er ólýsanlega gott þessa dagana. Kaupmannahafnarbúar æða um með tryllingslegan vorglampa í augum og í dag æpti fimmtugur maður á hjóli einhverja gullhamra á mig, þar sem hann kom hjólandi upp á gangstétt á Amagerbrogade. Slíkt getur einungis talist öruggt merki þess að sumarið sé rétt ókomið.

Nú er ég alveg að fara að flytja héðan úr Brönshöj og flyt aftur í ringulreiðina á Nörrebro. Ég hlakka frekar mikið til þess, þó hér sé ósköp krúttlegt og ég hafi eitthvað að vera að kvarta undan Nörrebro þegar ég flutti þaðan í haust, þá finnst mér það vera langbesta hverfið í Kaupmannahöfn. Það er passlega ruslalegt, trendí, mislitt, brjálæðislegt og vinalegt fyrir mig. Ég flyt inn á Vibevej rétt við Nörrebro Station, þar sem lestirnar æða yfir forljóta brú guð má vita hvert, grunar einhvern veginn alltaf að þessi gula lína á lestarkortinu liggi ekki í átt að neinum brúklegum stað. Framtíðarheimkynnum mínum við Nörrebro Station má helst lýsa sem "í eldlínunni". Þar er alltaf ys og þys og strætóar á fullu úr öllum áttum. Innflytjendastrákarnir bruna fram og aftur Nörrebrogade í gangsterabílum og skilja eftir sig ský af rakspíra, rapptónlist og einhvers konar æsingi, leit eftir einhverju spennandi. Konur í síðum kyrtlum með slæðu á höfði og eiginmenn þeirra, sömuleiðis í síðum kyrtlum með alskegg og kollhúfur og yfirleitt með krakkafarg á eftir sér rölta niður götuna með innkaup úr Netto og einni af mörgum draslbúðum í hverfinu. Sómölsku karlarnir með hennalitað skegg og alltaf í alltof stuttum buxum. Tyrknesku sjoppueigendurnir sitja í makindum á mjólkurkössum fyrir utan búðirnar sínar, reykja og skiptast á nýjustu fréttum heiman úr Anatólíu, og dönsku rónarnir og bætuþegarnir sötra sinn bjór á horninu og drekka í sig sólargeisla vorsins. Inn á milli í dökkleitri mannmergðinni má svo sjá glitta í danskan Dana, t.d. ljóshærða stúdínu i stuttum kjól og leggings eða ungan mann í þröngum gallabuxum með arabaklút um hálsinn. Og mitt í þessu öllu saman bý ég, anda og hrærist, og fer minna ferða í rauða jakkanum mínum og ballerínuskónum frá Rússlandi.

Ég er alveg hundónýt í því að vera Íslendingur í útlöndum. Ég veit aldrei hvað er að gerast á Íslandi, hver er hver, hot eða not, og hvenær kosningar eru á klakanum. Nú hefði ég t.d. ekki vitað að það væru Alþingiskosningar í gangi ef Pétur og Kristín hefðu ekki greint mér frá því yfir páskalambinu seinustu helgi. Svo dreif ég mig áðan í að hringja í sendiráðið til að athuga hvenær mætti koma við og henda í þá atkvæðableðli. Ég er svo auðvitað ekkert á kjörskrá enda hef ég ekki kosið síðan ég fékk kosningarétt átján ára og skreiddist upp í Digranesskóla með augu á stærð við undirskálar og varla þornuð bak við eyrun. Svo Ísland verður að redda sér án mín í bili, ykkur til huggunar skal ég deila því með lesendum að ég hefði kosið Vinstri Græna.

Svo er bara spurning um að fara að sækja um danskt vegabréf.

Aldrei að segja aldrei

Er á leiðinni aftur í gamlingjabransann. Já, ég veit að ég sór þess dýran eið að koma aldrei nærri slíku aftur, en nú eru aðrir tímar, réttara sagt krepputímar. Og mastersritgerðartímar.

Mig grunar að einn kunningi minn sé að missa vitið. Að minnsta kosti finnst mér ég hafa orðið vör við sí öfgafyllri breytingar í fari hans og hegðun undanfarna mánuði. Við höfum þekkst síðan seinasta haust og ég hef aldrei litið á hann sem neitt annað en vin, og hélt í sakleysi mínu að það væri gagnkvæmt af hans hálfu. Eftir að ég varð laus og liðug hefur hans rétta eðli og ágjörningur hvað vinskap okkar varðar farið að stinga fram nefinu, og mér hefur ekki alltaf litist á þá sjón. Í mars hittumst við á kaffihúsi og fengum okkur eftirmiðdagsbjór, sem svo breyttist í marga og eina eða tvær rauðvínsflöskur. Fyrst ræddum við andleg málefni, vinnu og skóla og mér líkaði félagsskapur hans ágætlega. Seinna um kvöldið fór hann svo að hegða sér sérkennilegar og gekk t.d. mjög fast eftir því að við ættum að haldast í hendur þarna á barnum. Ég neitaði því og sagði honum að það væru þrír flokkar fólks sem ég væri til í að haldast í hendur við: mamma, vinkonur mínar og karlmenn sem ég hef áhuga á; og tjáði honum ennfremur að þar sem að hann væri ekki í neinum af þessum flokkum skyldum við ekkert vera að svoleiðis kákli. Hann átti nú eitthvað erfitt með að sætta sig við þetta og reyndi lengi vel að grípa mína meyjarhönd í sína suðrænu krumlu (maðurinn er frá Suðurhöfum). Seinna fórum við í ölæði okkar í sjómann og hann reyndi nærri að handleggsbrjóta mig og merja hendina á mér sundur. Þegar hann fylgdi mér svo upp á Nörreport í strætó greip hann mig þéttingstaki og hristi vel og lengi. Daginn eftir vildi hann ekki kannast við að hafa farið illa með mig en baðst afsökunar á handakáfinu.

Á föstudaginn reyndi hann svo ítrekað að bjóða mér á stefnumót, sem ég afþakkaði og útskýrði fyrir honum að það væri bara ekki neinn þannig fílingur milli okkar. Hann gafst þó ekki upp og reyndi lengi vel að sannfæra mig um nauðsyn þess að við færum á stefnumót. Í gær rakst ég svo á af hann af tilviljun inni á Jazzhouse og leyfði honum að bjóða mér í glas. Maðurinn lét nú ekki við það standa og fór í mjög ofsafenginn sleik við mig og mátti ég vera fegin að sleppa úr faðmlögum hans. Ég hringdi svo í hann í dag fyrir vinskaps sakir og grínaðist með þetta kossaflens, sem mér finnst svosum ekkert að þannig séð, svona á milli vina. Hann stakk svo upp á að við hittumst á morgun í góða veðrinu og ég svaraði að það gætum við vel gert en það væri þá ekki stefnumót. "Ókei", sagði hann, "en viltu þá að minnsta kosti vera með ilmvatnið sem þú varst með í gær?" Ég veit ekki hvort ég þori nokkuð að hitta hann meir.

Í sumar langar mig í...

1. Svartan leðurjakka eins og allar stelpur í Kaupmannahöfn eru í. Nú er ég búin að láta undan og kaupa mér leggings í Vero Moda og er nú týpísk dönsk stelpa.

2. Gallabuxnastuttbuxur. Hefur langað í svoleiðis í nokkuð ár, hrikalega hot.

3. Vínrautt gloss eins og Katy Perry er oft með.

4. Stefnumót við unga og myndarlega menn i lange baner.