Staða mála

Árið 2009 byrjaði aðeins öðruvísi en ég átti von á. Nú er við hæfi að koma með yfirlit yfir stöðu mála.

Ég er komin mjög hátt á þrítugsaldur, eða það sem Danir kalla "i slutningen af tyverne".
Ég er á lausu í fyrsta sinn að hægt sé að tala um síðan fyrir fjórum árum. Áður en ég kynntist Armen var ég nefnilega trúlofuð ljóshærðum Spánverja, ef einhver man eftir því. Reyndar var ég enn trúlofuð honum þegar ég kynntist Armen, en nóg um það. Mér finnst ágætt að vera á lausu, þarf aðeins að venjast því.
Í dag byrjaði ég að vinna í Irmu, fínustu kjörbúðinni í Danmörku. Það er bara svona helgarvinna en mér líst ágætlega á þetta. Stuttar vaktir, auðvelt starf og voða kammó vinnufélagar.
Ég bý ein í íbúð sem ég hef ekki efni á en flyt til allrar hamingju héðan eftir tvo mánuði, nákvæmlega.
Eftir að hafa þjáðst af einsemd og ótta við að vera ein nærri alla mína ævi er ég loksins farin að njóta þess að vera ein og búa ein. Mér leiðist auðvitað af og til en það er ekki einu sinni svo oft. Ef angistin lætur á sér kræla veit ég hvernig ég á að losna við hana.
Ég hef verið hálfgerð grænmetisæta lengi en í augnablikinu vil ég ekkert annað en kjöt, kjöt, kjöt. (Pétur og Kristín - mig dreymir um páskalambið sem við vorum að plana að borða saman!)
Ég hef alltaf drukkið of mikið á djamminu og er loksins búin að ákveða að sætta mig við að þangað til að ég eignast börn (eða a.m.k. vonandi þá eða einhvern tímann) muni ég alltaf af og til drekka allt of mikið og gera einhvern skandal. Eftir margra ára feril í slíkum afrekum er mér farið að skiljast að það er ólíklegt að ég læri einhvern tímann að hætta því alveg, það besta sem ég get gert er að reyna að stilla mig og svo vera ekki á bömmer ef það misheppnast.
Ég sé í raun og veru fram á að klára háskólann á þessu ári.
Ég er loksins farin að skilja að ég kann, veit og get alveg rosalega mikið og er eftirsóknarverður starfskraftur. Það var ekki til einskis að fara í rússneskuna, eins og hún mamma volaði þegar ég ákvað að taka þessa stefnu.
Og svo get ég verið alveg svakalegt hollustufrík en dett þess á milli ofan í nammiát, snakk og súkkulaði. Ég er líka búin að sætta mig við það og hef ákveðið að reyna að hætta að vera alltaf með samviskubit yfir því. Og líka yfir því að ég sé ekki með hrikalega vöðvastælta handleggi eins og Beyoncé, eða stálmaga eins og hún. Ég meina, hún er þó alltént að hluta til í vinnu við að líta svona út!

Getur verið að það sé flensa að læðast um í mínum skrokki? Mér er búið að vera illt í höfðinu, með verki í fótleggjum og lærum og hef verið þjökuð af þreytu allan daginn. Ekki bætti úr skák tveir tímar af óskiljanlegu þvaðri um trúarbrögð sem sjálfstæðar, gagnkvæmt skiljanlegar einingar og samskipti þessara eininga sín á milli og við umheiminn. S.s. nýja fagið sem ég er að taka í Trúarbragðadeildinni til að undirbúa mig undir masterskrif. Nefnilega.

Nú bý ég ein í kotinu í Brönshöj. Það er svolítið skrýtið eftir að hafa búið með Armen í eitt og hálft ár, og enn skrýtnara er að byrja ekki daginn á að tala við hann/hringja í hann/senda honum sms/knúsa hann, allt eftir staðsetningu hans í hvert sinni. Nú er enginn sem talar við mig hérna heima nema sjónvarpið og á þessu augnabliki hann Cat Stevens. Hinsvegar sef ég miklu betur eftir að hægra plássið í hjónarúminu varð autt og á miklu auðveldara með að komast fram úr á morgnana, því nú er ekkert sjónvarp í gangi á nóttunni, enginn að koma heim seint eða velta sér og bylta við hliðina á mér. Enginn nema Bangsi.