Með pennann í annarri og tebollann í hinni

2009-09-02T12:37:00.001-07:00

Er flutt. Bý enn sem komið er í hálfgerðri kassahrúgu en hef nú fest kaup á ósköp vinalegum dökkbláum sófa. Svo kemur þetta allt saman. Eða svo segja menn víst.

Uppdeit

2009-08-26T05:33:00.000-07:00

1) Flyt á þriðjudaginn í næstu viku inn í tvö herbergi í kollektívi á Amager. Þarf ekki að flytja þaðan í fyrirsjáanlegri framtíð. Jess. Þetta er í fjórða sinn sem ég flyt á minna en ári.

2) Á ekki bót fyrir boruna á mér.

3) Gengur ekki sérlega vel með mastersritgerðina, enda hefur allt verið á öðrum endanum hérna undanfarið.

4) Er öll í bólum og útbrotum. Veit ekki hverju þessu sætir.

Annars er bara allt í góðu, sko!

Det vælter med kamphunde ind over grænsen

2009-08-04T11:18:00.000-07:00

Svona var yfirskrift B.T. í dag. Af þessu mætti ráða að hjarðir froðufellandi, glefsandi og gjammandi hundskrímsla rynnu í stríðum straumum yfir dönsku landamærin. Undir-yfirskriftin var: 20.000 kamphunde allerede i landet - der kommer flere hver dag! Mér finnst pínu erfitt að sjá þetta fyrir mér, en ef þeir segja að þetta sé svona, verð ég víst að reyna að trúa því. Eða ekki.

En já, ég er komin aftur til Kaupmannahafnar eftir 3 stórkostlegar vikur á Íslandi. Varð gersamlega yfir mig haus ástfangin af landi og þjóð, það var svo frábært að vera svona lengi heima að mér fannst ég í raun og veru heyra til á Íslandi í fyrsta sinn í ég man ekki hvað mörg ár. Mér fannst meira að segja þó nokkuð vera af álitlegum karlmönnum á vappi í Reykjavík, og það eru víst ein tíu ár síðan mér fannst það seinast. Hvað var ég svo að bralla þarna hjá ykkur? Jú, meðal annars:

- ganga á Fimmvörðuháls og dveljast einn og hálfan dag í Þórsmörk.
- keyra norður í Skíðadal á Kóngstaði og svo til Akureyrar í mat hjá Þóru, þaðan á Sauðárkrókinn til Siggu Stínu. Þess má geta að Fjóla keyrði mest alla leiðina og það var geðveikt stuð.
- trylla lýð og landa með Svenne-Banan laginu. Þeir sem eru ekki ENN búnir að kynna sér þetta mál eru beðnir um að fara inn á youtube og leita að nefndum titli.
- standa í ólöglega ósiðsamlegu djammi hverja einustu helgi. Meira að segja seinasta kvöldið sem átti að vera eitthvað rauðvínssull í sófanum í Álfatúni endaði á Ópalskotum, Prikinu og allra þjóða kvikindum á Kaffi Kúltúra.
- leika við börn vinkvenna minna, eða a.m.k. dást að þeim. Tinnubörn fékk ég að mata, baða og hátta og skemmti mér vel við það.
-leika við litla frænda minn sem ég er nú orðin jafnbrjáluð í og Bönga systir. Þvílíkt krútt.
- Elda handa mömmu litlu og Gunnari. Gunnar og örugglega ósköp feginn að losna við allt kanínufæðið sem ég var sífellt að bera á borð.
- Svo lét ég laga tattóið mitt og setja á mig nýtt. Það var hrikalega vont en á hinn bóginn mjög ódýrt. Svo fékk ég mesta dirty talk norðan Alpafjallanna með í kaupbæti, algerlega óumbeðið.

Og nú bý ég í kollektívinu heima hjá Ditte á Austurbrú, er byrjuð aftur að vinna og skrifa ritgerð, og reyna að fá einhverja stjórn á lífi mínu. Læt ykkur svo vita hvernig það gengur.

2009-06-19T11:47:00.000-07:00

Mér þykir hart að mér vegið þessa dagana. Frá liðinu þarna uppi, það er að segja. Vikan byrjaði með kómatós í Kommunernes Landsforening, þar sem ég átti að túlka fyrir gesti frá úkraínska stjórnarapparatinu. Skemmst er frá því að segja að þetta fór allt í vitleysu, ég mætti á réttum tíma og hafði undirbúið mig, en bölvaðir geitarskeggirnir voru þá auðvitað komnir löngu á undan og móðri og másandi var mér boðið að setjast við borð og byrja að túlka. Það var nú ekki að ég skildi ekki það sem maðurinn við hliðina á mér var að segja eða hvernig ætti að koma þessu til skila á rússnesku. Það var bara eitthvað við þessar formlegu aðstæður, fjölda jakkafata og gráa hára í herberginu og þeirri lamandi tilfinningu að minnsta villa í túlkuninni myndi hrinda af stað diplómatískri katastrófu á alþjóðlegu plani, sem gerði að öll mín rússneska var svo gott sem gleymd. Ég skalf á beinunum, tungan vöðlaðist saman í munninum á mér, ég svitnaði og mig svimaði og ég hef örugglega ranghvolft augunum þó nokkrum sinnum. Eftir u.þ.b. klukkutíma af þessum sjálfsköpuðu pyntingum var kvatt til hlés. Ungi aðstoðarmaðurinn kallaði hljóðlega á mig og tilkynnti mér með afskaplega vandræðalegu brosi að því miður væri víst best að ná í aðeins reyndari túlk, og ég gat ekki annað en verið honum hjartanlega sammála.

Ég engdist aðeins yfir þessari frekar óskemmtilegu reynslu í tvo daga, en þegar þjóðhátíðardagur okkar Íslendinga rann upp var mér orðið nokkurn veginn sama, og var búin að ákveða að taka "Ekki skal gráta Björn bónda, heldur safna liði og hefna"- afstöðuna á þetta.

Svo ætlaði ég að fara til Malmö með Annemette á morgun og kaupa mér nýja tölvu, tjald og eitthvað fleira skemmtilegt. Svíarnir ákváðu þá auðvitað að hafa Miðsumar þessa helgina og hafa LOKAÐ í búðum. Við urðum grautfúlar þegar við komumst að þessu og sótbölvuðum frændum vorum handan við sundið. Í ofan á lag er búið að vera rok og rigning alla helgina, ég þarf að flytja héðan á föstudaginn eftir viku og er eftir það heimilislaus.

2009-06-10T15:13:00.000-07:00

Er að spá í að kaupa mér stuttbuxur frá Apple Bottom. Sá reyndar rónakonu í sömu buxum og ég hafði rétt verið að máta í dag og þá runnu á mig tvær grímur. Er samt enn spennt fyrir þessum stuttbuxum.

2009-06-09T09:00:00.000-07:00

Þegar fyrsta sjokkið við fréttina um yfirvofandi útburð var runnið af mér áttaði ég mig á að tilvonandi heimilisleysi í sumar felur í sér ýmislegt gott. T.d. að ég þarf ekki að borga húsaleigu fyrr en í september. Þessi uppgötvun kætti mig og uppörvaði svo óskaplega að síðan hafa eftirfarandi hlutir bæst við í veraldlegt safn mitt:

- Himinbláir skór sem einhver diskódrottningin hefur keypt sér fyrir tuttugu árum og svo aldrei gengið í.
- Bláköflóttar stuttbuxur úr sömu genbrugsbúllu og skórnir.
- Svört leðurtaska og eyrnalokkar frá Glitter.
- Leðurveski frá Afríku, keypti það reyndar í fairtrade-búð en ekki í Afríku.
- handkrem og naglalakk.
- Lítill hvítur blúndujakki, Aladdínbuxur og bleikur kjóll frá Vila.
- Einhver ógurleg ósköp af naríum og einn brjóstahaldari.
- Hello Kitty náttföt frá HM.

Já, ég er yfirborðsleg og ég veit það.

2009-06-02T04:26:00.000-07:00

Sólin skín og um það bil 25 stiga hiti úti. Mér sýnist að nýjasta accessorið hjá meirihluta kvenna hér í Kaupmannahöfn á aldrinum 22 - 35 (að ekki sé talað um ALLAR konur á Íslandi í þessum aldurshóp) sé eitt eða fleiri af eftirfarandi:

a) Hvítvoðungur með reikult augnaráð og patandi hendur.
b) smábarn með snuddu og gjarnan í yfirmáta krúttulegum skóm.
c) bumbu sem gefur til að kynna yfirvofandi heimsókn á Hvidovre Hospital.

Ég hef ekkert af þessu og er að íhuga að hafa samband við sæðisbanka eða jafnvel auglýsa í Søndagsavisen.

2009-05-27T15:00:00.000-07:00

Ég þarf að flytja. Aftur. 1.júlí. Er að íhuga að sækja um pólítískt hæli og láta loka mig inni í flóttamannabúðum í staðinn fyrir þennan þvæling.

2009-05-20T12:03:00.000-07:00

Hvað er með verðlagið á matvöru? Það er varla hægt að skotra augunum í átt að Netto án þess að það kosti í minnsta lagi 132 kr. Og þá er maður yfirleitt ekki að kaupa merkilegri hluti en kærnemælk, brokkólí, rúgbrauð og kannski einhvurja frosna fisktutlu. Mér finnst þetta vera farið að fara fram úr allri skynsemi.
Í gær ákvað ég svo að bregða út af hollustuvananum og keypti í sjálfsvorkunn kex sem heitir Nelly's Oat Cookies. Það leit út fyrir að vera a.m.k. ekki bráðdrepandi, alveg þar til ég fór að lesa aftan á pakkann. 43 grömm af fitu í hverjum 100 grömmum af vörunni. Í pakkanum voru 8 kexkökur sem samanlagt töldu 200 grömm (þegar þetta er ritað eru eins og hverjum má ljóst vera miklu færri kexkökur eftir í pakkanum). Það gera 86 grömm af fitu fyrir allan pakkann og rúmlega 10 grömm af fitu í hverri kexköku. Í HVERRI KEXKÖKU? Hver framleiðir svona lagað, og það sem meira er, hver kaupir svona lagað. Svarið er því miður - ég.

2009-05-17T02:34:00.000-07:00

Er fjarska sátt við frammistöðu Jóhönnu Guðrúnar í gær. Ég horfði á keppnina með Georgíumönnum sem varla héldu vatni yfir rödd og fegurð víkingaprinsessunnar á sviðinu. Á eftir hneyksluðust þeir á latexklæddum hommum og slúttuðu kvöldinu af með því að setja mig upp á svefnloft, kveikja á kertum og syngja sérsamda ballöðu fyrir mig. Rómantíkina skortir ekki þarna suður frá.

Vangaveltur

2009-05-05T08:22:00.000-07:00

Ég er 28 ára. Hvaða aldursmörk eiga konur eins og ég að setja á stefnumót? Bara að spá í þessu.

2009-04-21T00:59:00.000-07:00

Vildi bara koma þessu að...

2009-04-20T13:22:00.000-07:00

Veðrið er ólýsanlega gott þessa dagana. Kaupmannahafnarbúar æða um með tryllingslegan vorglampa í augum og í dag æpti fimmtugur maður á hjóli einhverja gullhamra á mig, þar sem hann kom hjólandi upp á gangstétt á Amagerbrogade. Slíkt getur einungis talist öruggt merki þess að sumarið sé rétt ókomið.

Nú er ég alveg að fara að flytja héðan úr Brönshöj og flyt aftur í ringulreiðina á Nörrebro. Ég hlakka frekar mikið til þess, þó hér sé ósköp krúttlegt og ég hafi eitthvað að vera að kvarta undan Nörrebro þegar ég flutti þaðan í haust, þá finnst mér það vera langbesta hverfið í Kaupmannahöfn. Það er passlega ruslalegt, trendí, mislitt, brjálæðislegt og vinalegt fyrir mig. Ég flyt inn á Vibevej rétt við Nörrebro Station, þar sem lestirnar æða yfir forljóta brú guð má vita hvert, grunar einhvern veginn alltaf að þessi gula lína á lestarkortinu liggi ekki í átt að neinum brúklegum stað. Framtíðarheimkynnum mínum við Nörrebro Station má helst lýsa sem "í eldlínunni". Þar er alltaf ys og þys og strætóar á fullu úr öllum áttum. Innflytjendastrákarnir bruna fram og aftur Nörrebrogade í gangsterabílum og skilja eftir sig ský af rakspíra, rapptónlist og einhvers konar æsingi, leit eftir einhverju spennandi. Konur í síðum kyrtlum með slæðu á höfði og eiginmenn þeirra, sömuleiðis í síðum kyrtlum með alskegg og kollhúfur og yfirleitt með krakkafarg á eftir sér rölta niður götuna með innkaup úr Netto og einni af mörgum draslbúðum í hverfinu. Sómölsku karlarnir með hennalitað skegg og alltaf í alltof stuttum buxum. Tyrknesku sjoppueigendurnir sitja í makindum á mjólkurkössum fyrir utan búðirnar sínar, reykja og skiptast á nýjustu fréttum heiman úr Anatólíu, og dönsku rónarnir og bætuþegarnir sötra sinn bjór á horninu og drekka í sig sólargeisla vorsins. Inn á milli í dökkleitri mannmergðinni má svo sjá glitta í danskan Dana, t.d. ljóshærða stúdínu i stuttum kjól og leggings eða ungan mann í þröngum gallabuxum með arabaklút um hálsinn. Og mitt í þessu öllu saman bý ég, anda og hrærist, og fer minna ferða í rauða jakkanum mínum og ballerínuskónum frá Rússlandi.

2009-04-17T04:54:00.000-07:00

Ég er alveg hundónýt í því að vera Íslendingur í útlöndum. Ég veit aldrei hvað er að gerast á Íslandi, hver er hver, hot eða not, og hvenær kosningar eru á klakanum. Nú hefði ég t.d. ekki vitað að það væru Alþingiskosningar í gangi ef Pétur og Kristín hefðu ekki greint mér frá því yfir páskalambinu seinustu helgi. Svo dreif ég mig áðan í að hringja í sendiráðið til að athuga hvenær mætti koma við og henda í þá atkvæðableðli. Ég er svo auðvitað ekkert á kjörskrá enda hef ég ekki kosið síðan ég fékk kosningarétt átján ára og skreiddist upp í Digranesskóla með augu á stærð við undirskálar og varla þornuð bak við eyrun. Svo Ísland verður að redda sér án mín í bili, ykkur til huggunar skal ég deila því með lesendum að ég hefði kosið Vinstri Græna.

Svo er bara spurning um að fara að sækja um danskt vegabréf.

Aldrei að segja aldrei

2009-04-15T06:44:00.000-07:00

Er á leiðinni aftur í gamlingjabransann. Já, ég veit að ég sór þess dýran eið að koma aldrei nærri slíku aftur, en nú eru aðrir tímar, réttara sagt krepputímar. Og mastersritgerðartímar.

2009-04-12T09:36:00.000-07:00

Mig grunar að einn kunningi minn sé að missa vitið. Að minnsta kosti finnst mér ég hafa orðið vör við sí öfgafyllri breytingar í fari hans og hegðun undanfarna mánuði. Við höfum þekkst síðan seinasta haust og ég hef aldrei litið á hann sem neitt annað en vin, og hélt í sakleysi mínu að það væri gagnkvæmt af hans hálfu. Eftir að ég varð laus og liðug hefur hans rétta eðli og ágjörningur hvað vinskap okkar varðar farið að stinga fram nefinu, og mér hefur ekki alltaf litist á þá sjón. Í mars hittumst við á kaffihúsi og fengum okkur eftirmiðdagsbjór, sem svo breyttist í marga og eina eða tvær rauðvínsflöskur. Fyrst ræddum við andleg málefni, vinnu og skóla og mér líkaði félagsskapur hans ágætlega. Seinna um kvöldið fór hann svo að hegða sér sérkennilegar og gekk t.d. mjög fast eftir því að við ættum að haldast í hendur þarna á barnum. Ég neitaði því og sagði honum að það væru þrír flokkar fólks sem ég væri til í að haldast í hendur við: mamma, vinkonur mínar og karlmenn sem ég hef áhuga á; og tjáði honum ennfremur að þar sem að hann væri ekki í neinum af þessum flokkum skyldum við ekkert vera að svoleiðis kákli. Hann átti nú eitthvað erfitt með að sætta sig við þetta og reyndi lengi vel að grípa mína meyjarhönd í sína suðrænu krumlu (maðurinn er frá Suðurhöfum). Seinna fórum við í ölæði okkar í sjómann og hann reyndi nærri að handleggsbrjóta mig og merja hendina á mér sundur. Þegar hann fylgdi mér svo upp á Nörreport í strætó greip hann mig þéttingstaki og hristi vel og lengi. Daginn eftir vildi hann ekki kannast við að hafa farið illa með mig en baðst afsökunar á handakáfinu.

Á föstudaginn reyndi hann svo ítrekað að bjóða mér á stefnumót, sem ég afþakkaði og útskýrði fyrir honum að það væri bara ekki neinn þannig fílingur milli okkar. Hann gafst þó ekki upp og reyndi lengi vel að sannfæra mig um nauðsyn þess að við færum á stefnumót. Í gær rakst ég svo á af hann af tilviljun inni á Jazzhouse og leyfði honum að bjóða mér í glas. Maðurinn lét nú ekki við það standa og fór í mjög ofsafenginn sleik við mig og mátti ég vera fegin að sleppa úr faðmlögum hans. Ég hringdi svo í hann í dag fyrir vinskaps sakir og grínaðist með þetta kossaflens, sem mér finnst svosum ekkert að þannig séð, svona á milli vina. Hann stakk svo upp á að við hittumst á morgun í góða veðrinu og ég svaraði að það gætum við vel gert en það væri þá ekki stefnumót. "Ókei", sagði hann, "en viltu þá að minnsta kosti vera með ilmvatnið sem þú varst með í gær?" Ég veit ekki hvort ég þori nokkuð að hitta hann meir.

Í sumar langar mig í...

2009-04-12T09:28:00.000-07:00

1. Svartan leðurjakka eins og allar stelpur í Kaupmannahöfn eru í. Nú er ég búin að láta undan og kaupa mér leggings í Vero Moda og er nú týpísk dönsk stelpa.

2. Gallabuxnastuttbuxur. Hefur langað í svoleiðis í nokkuð ár, hrikalega hot.

3. Vínrautt gloss eins og Katy Perry er oft með.

4. Stefnumót við unga og myndarlega menn i lange baner.

Stund sannleikans

2009-03-25T09:24:00.000-07:00

...rann upp í dag. Ég loggaði mig inn á Íslendingabók og komst að því að Íslendingar eru í raun og veru allir skyldir hvorum öðrum. Sumum er ég meira að segja skyldari en gott má heita. Smá flakk á þessari síðu setti virkilega hlutina í perspektiv, eins og Danir segja. Þetta er ekkert annað en hreint indavl. Það er sjálfsagt eins gott að til séu Íslendingar sem velja sér útlenska maka, annars er ekki gott að vita hvernig um væri að litast á Íslandi.

Stuttbuxur og stefnumót

2009-03-19T10:41:00.000-07:00

Veit að yfirskrift dagsins hljómar eins og titill á unglingabok eftir Eðvarð Ingólfsson, en hún er einnig mjög lýsandi fyrir hugarástand mitt þessa dagana. Þetta er nefnilega svo asskoti skemmtilegt allt saman. Vorið er komið með glæsibrag og vonandi get ég lagt rauðu vetrarúlpunni í bili, svona nokkurn veginn. Danir eru eiturhressir og komnir út á gangstétt með teppi að sötra kaffið sitt, og eru ánægðir að hafa lifað af enn einn veturinn þar sem meira að segja snjóaði á þá. Hitt er svo annað mál hvort maður lifi af þessa síðustu og verstu þar sem byssukúlum rignir yfir saklausa borgara. Reyndar hef ég ekki enn séð neinn með byssu svo alslæmt getur það nú ekki verið.

En jæja, ég fór galvösk í Illum í dag með gjafabréf sem ég fékk í afmælisgjöf, og festi kaup á sólarkremi (maður verður víst að nota svoleiðis allan ársins hring til að verða ekki eins og undin tuska í framan, samkvæmt sérfræðingum) og rósaolíu frá Dr. Hauschka. Konan sem seldi mér dýrindin gaf mér svo augnmaska, andlitsmaska og lavenderbaðolíu með og var ég ánægð með það. Svo ráfaði ég um og skoðaði í búðir og fór svo út í skóla að hitta leiðbeinandann minn til að ræða meistararitgerðina. Honum fannst ég vera með fínar hugmyndir og hvatti mig einast til að byrja á verkinu sem fyrst. Á leiðinni út í skóla kom ég svo við á nokkrum veitingastöðum til að sækja um vinnu fyrir sumarið - er að fara að hætta á ferðaskrifstofunni 1.maí og mikið lifandis ósköp verð ég fegin að geta hætt þessu ritarastússi. Það á sko ekki við mig. En seinustu tveir staðirnir sem eg kom við á virtust í raun og veru hafa áhuga á að ráða mig í vinnu og það glæddi von mína um að ég myndi kannski geta potað mér einhvers staðar inn.

Svo þegar ég var búin að funda við leiðbeinandann hélt ég út í Frederiksberg Center og festi kaup á tveimur bolum, sem eru fyrstu flíkurnar sem ég hef keypt mér í marga mánuði. Eða að minnsta kosti þrjá. Nú er ég nokkuð sátt, og ætla að njóta kveldsins í félagsskap álfakroppanna í Top Model og liðsins á Bráðavaktinni. Jafnvel með yngjandi maska framan í mér (veit reyndar ekki hvort ég þarf á slíku að halda, fólk heldur enn að ég sé 21s) og táslurnar ofan í lavenderfótabaði.

2009-03-14T07:23:00.000-07:00

Karlmenn eru óskiljanlegri en allt sem óskiljanlegt er.

Vorölvun

2009-03-05T10:19:00.000-08:00

Er eðlilegt að vera í svona miklu stuði? Ég er nýhætt með manninum sem ég taldi vera hinn eina rétta, er skuldum vafin, skítblönk og að drukna í verkefnum, en samt er ég í trylltum fíling, langar helst að vera á diskótekum að hoppa og skoppa annað hvert kvöld. Er þetta normalt?

2009-03-04T11:17:00.001-08:00

Grá birta vorsins hefur lagt sig yfir Kaupmannahöfn. Ég veit alltaf að vorið er komið eða a.m.k. rétt ókomið þegar birtan er ljósgrá yfir Nörreport og fólk horfir á hvert annað í staðinn fyrir að æða niðurlútt hjá. Svo fór ég líka um daginn út í búð í vinnunni og fór ekki í jakka. Minnsta kosti þrír strákar í vörubílum gláptu/flautuðu. Það hlýtur að vera öruggt merki þess að tekið er að vora og hormónarnir að vakna úr vetrardvala. Ég vil taka fram að ég var í lopapeysu og sandölum, en reyndar í stuttbuxum og sokkabuxum. Það voru kannski stuttbuxurnar sem ærðu þá.

Staða mála

2009-02-25T12:23:00.000-08:00

Árið 2009 byrjaði aðeins öðruvísi en ég átti von á. Nú er við hæfi að koma með yfirlit yfir stöðu mála.

Ég er komin mjög hátt á þrítugsaldur, eða það sem Danir kalla "i slutningen af tyverne".
Ég er á lausu í fyrsta sinn að hægt sé að tala um síðan fyrir fjórum árum. Áður en ég kynntist Armen var ég nefnilega trúlofuð ljóshærðum Spánverja, ef einhver man eftir því. Reyndar var ég enn trúlofuð honum þegar ég kynntist Armen, en nóg um það. Mér finnst ágætt að vera á lausu, þarf aðeins að venjast því.
Í dag byrjaði ég að vinna í Irmu, fínustu kjörbúðinni í Danmörku. Það er bara svona helgarvinna en mér líst ágætlega á þetta. Stuttar vaktir, auðvelt starf og voða kammó vinnufélagar.
Ég bý ein í íbúð sem ég hef ekki efni á en flyt til allrar hamingju héðan eftir tvo mánuði, nákvæmlega.
Eftir að hafa þjáðst af einsemd og ótta við að vera ein nærri alla mína ævi er ég loksins farin að njóta þess að vera ein og búa ein. Mér leiðist auðvitað af og til en það er ekki einu sinni svo oft. Ef angistin lætur á sér kræla veit ég hvernig ég á að losna við hana.
Ég hef verið hálfgerð grænmetisæta lengi en í augnablikinu vil ég ekkert annað en kjöt, kjöt, kjöt. (Pétur og Kristín - mig dreymir um páskalambið sem við vorum að plana að borða saman!)
Ég hef alltaf drukkið of mikið á djamminu og er loksins búin að ákveða að sætta mig við að þangað til að ég eignast börn (eða a.m.k. vonandi þá eða einhvern tímann) muni ég alltaf af og til drekka allt of mikið og gera einhvern skandal. Eftir margra ára feril í slíkum afrekum er mér farið að skiljast að það er ólíklegt að ég læri einhvern tímann að hætta því alveg, það besta sem ég get gert er að reyna að stilla mig og svo vera ekki á bömmer ef það misheppnast.
Ég sé í raun og veru fram á að klára háskólann á þessu ári.
Ég er loksins farin að skilja að ég kann, veit og get alveg rosalega mikið og er eftirsóknarverður starfskraftur. Það var ekki til einskis að fara í rússneskuna, eins og hún mamma volaði þegar ég ákvað að taka þessa stefnu.
Og svo get ég verið alveg svakalegt hollustufrík en dett þess á milli ofan í nammiát, snakk og súkkulaði. Ég er líka búin að sætta mig við það og hef ákveðið að reyna að hætta að vera alltaf með samviskubit yfir því. Og líka yfir því að ég sé ekki með hrikalega vöðvastælta handleggi eins og Beyoncé, eða stálmaga eins og hún. Ég meina, hún er þó alltént að hluta til í vinnu við að líta svona út!

2009-02-13T10:12:00.001-08:00

Getur verið að það sé flensa að læðast um í mínum skrokki? Mér er búið að vera illt í höfðinu, með verki í fótleggjum og lærum og hef verið þjökuð af þreytu allan daginn. Ekki bætti úr skák tveir tímar af óskiljanlegu þvaðri um trúarbrögð sem sjálfstæðar, gagnkvæmt skiljanlegar einingar og samskipti þessara eininga sín á milli og við umheiminn. S.s. nýja fagið sem ég er að taka í Trúarbragðadeildinni til að undirbúa mig undir masterskrif. Nefnilega.

2009-02-07T04:13:00.000-08:00

Nú bý ég ein í kotinu í Brönshöj. Það er svolítið skrýtið eftir að hafa búið með Armen í eitt og hálft ár, og enn skrýtnara er að byrja ekki daginn á að tala við hann/hringja í hann/senda honum sms/knúsa hann, allt eftir staðsetningu hans í hvert sinni. Nú er enginn sem talar við mig hérna heima nema sjónvarpið og á þessu augnabliki hann Cat Stevens. Hinsvegar sef ég miklu betur eftir að hægra plássið í hjónarúminu varð autt og á miklu auðveldara með að komast fram úr á morgnana, því nú er ekkert sjónvarp í gangi á nóttunni, enginn að koma heim seint eða velta sér og bylta við hliðina á mér. Enginn nema Bangsi.

Ár breytinga

2009-01-29T01:57:00.000-08:00

Þerapistinn minn sagði mér á okkar fyrsta fundi í desember að árið 2009 yrði ár breytinga. Það vissi hún því að tunglið stæði í fullu húsi gagnvart Plútó eða eitthvað svoleiðis. "Nú", sagði ég og þurrkaði mér um tárvot augun, "hvað þýðir það eiginlega?" Hún útskýrði það með græðgi Plútó sem vildi mat sinn og engar refjar, og það væri best að berjast ekki gegn honum heldur vinna með honum. Ég skildi nú ekki mikið af þessu stjarnfræðitali en mér sýnist konan hafa haft rétt fyrir sér. Mitt líf hefur tekið kollhnís í óvænta átt, Bandaríkin hafa fengið svartan forseta (er alveg þrælánægð með hann) og Íslendingar eru loksins að mjakast í rétta átt með Jóhönnu Sigurðardóttur sem fyrstu forsætisráðfrúna sem er þar að auki lessa! Ég er orðin svo út úr að ég vissi ekki einu sinni að hún væri lesbísk og hvað þá að hún væri með Jónínu Leósdóttur. Skil ekki alveg hvernig þetta gat farið fram hjá mér.
En til hamingju, Ísland, við fæddumst öll þar, vonandi heldurðu áfram á réttri braut!

2009-01-26T03:36:00.000-08:00

Kem til Íslands í sumar í þrjár heilar vikur. Mamma lánaði mér fyrir miðanum og ég hlakka ógó mikið til! Sund, Austurvöllur, fjallgöngur, Húsdýragarðurinn og vonandi grillveislur. Jibbíjei!

Ýlir og grámör

2009-01-23T02:19:00.000-08:00

Þvílík byrjun á nýja árinu. Fyrst áttaði ég mig á að ég yrði blönk allt árið. Svo mistókst afmælisveislan mín í annað sinn (þurfti að aflýsa henni í fyrsta sinnið) og ég fór að gráta ofan í snakkið þegar það rann upp fyrir mér að nærri enginn kæmist í veisluna.

Svo ákváðum við Armen að við skyldum ekki búa saman lengur en enduðum eftir mikinn grát og gnístran tanna á því að hætta saman. Fer ekki nánar út í smáatriðin hér þar sem það er ástæðulaust að básúna þeim út í netheimum. Á meðan þessu stóð fór annar af mínum tveimur endajöxlum af stað með herferð mikla gegn mér, og var hann endanlega dreginn úr mér á þriðjudaginn með hræðilegum kvölum og tilheyrandi bólgu og verkjum eftir á. Nú er ég blankari en nokkru sinni fyrr og sit uppi ein með húsaleiguna næstu þrjá mánuði. Ýmislegt er þó enn gott í tilverunni, t.d. er ég að fara í helgarferð til Amsterdam í lok mánaðarins með Ingibjörgu ofursystur, og svo reyni ég að létta mér lund og stund með dægradvöl af ýmsu tagi. En best af öllu hefur þó verið að eiga vini mína og fjölskyldu að í þessum öldudal lífsins, sem hefur reynst frekar djúpur og ofsafullur þennan janúarmánuð.

2009-01-15T07:37:00.000-08:00

Þegar lífið tekur óvænta beygju er fátt sem kemur manni á réttan kjöl, eða a.m.k. í áttina að réttum kili, eins og bækurnar hennar Marian Keyes. Poppbókmenntir, segja margir þá eflaust, og það má vel vera. Engu að síður eru þessar auðlesnu og skemmtilegu bækur fullar af sannindum og gullkornum sem allar konur þekkja af eigin reynslu. Sérstaklega tæplega þrítugar konur.

2009-01-05T08:41:00.001-08:00

Ó mig auma hvað ég get ekki beðið eftir að verða búin í prófunum...á fimmtudaginn. Þá þarf ég aldrei framar að skrifa greinargerðir upp úr einhverjum hundleiðinlegum greinum og viðtölum um trú og mannréttindi í Rússlandi. Sem eru í sjálfu sér mjög spennandi efni en nú er ég komin með nóg af því að skrifa um hvað aðrir hafa sagt um þessi mál og önnur. Ég fer s.s. í próf í skriflegri rússnesku á miðvikudaginn og rússnesk-danskri þýðingu á fimmtudaginn. Og trúið mér, hér er ekkert Gagn og gaman á ferð, þetta eru beinhörð vísindi sem margir hafa bugast undan við að reyna að ná völdum á. Nú er ég búin að snökta undan þessum tímum í a.m.k. tvö ár og gefa upp vonina jafnoft og mér hefur fundist ég vera á hraðleið upp á framabrautinni í þessum efnum, og nú er bara komið nóg. Ég vil klára nám og finna mér skemmtilega vinnu og gera skemmtilega hluti í mínum frítíma.

Þar að auki vil ég koma greatest hits 2008 á framfæri:

-Ristaðar heslihnetur sem búið er að taka hýðið af (það losnar við ristun í ofni). Þetta er sko besta nammi sem völ er á, út á hafragrjónin á morgnana eða með smá dökku súkkulaði sem sætt nasl.

- Sykur, möndluolía, hunang og nokkrir dropar af piparmyntuolíu. Hræódýrt og endingargott skrúbb fyrir húðina, án eiturefna og gerir húðina silkimjúka. Mæli með þessu, sérstaklega á blankheitatímum.

- Ferskar döðlur.

- Lífrænt ræktað sellerí. Kemst ekki langt í eldhúsinu án þess.

- Fennikelfræ. Þau gera ALLAR súpur betri og eru frábær í tómatsósur og kjötsósur fyrir pasta.

- Kanill, s.s. duftið en ekki kanilsykur. Ég verð að hafa hann út á hafragrjónin mín á morgnana og hann er frábær í alls konar mat, eins og t.d. í kjötsósur, indverskan mat, í rauðrófusúpu, sem partur af marineringu og svona má lengi telja. Hann gerir líka eitthvað magnað fyrir blóðþrýstinginn og blóðrásarkerfið og ég er ekki frá því að hann sé góður fyrir húðina. Ég hef a.m.k. verið mikið hressari síðan ég fór að nota kanil mikið. Með hvítlauk er hann nánast trygging fyrir góðri heilsu, sem sönnun get ég nefnt að ég er nærri aldrei veik.

Jæja, svo er ég að fara að leita mér að aukavinnu. Það þarf víst peninga til að kaupa allt þetta dót og borga skattreikninginn í vor.

2009-01-02T01:53:00.000-08:00

Hvað gerðist svo á gamlárskvöld? Jú, okkur var ekki boðið í neitt almennilegt partí sem ekki kostaði neitt að þáttaka í, svo við töluðum okkur saman við Anne um að koma í mat til hennar og svo sjá til. Við komum til hennar um sjöleytið og borðuðum hakkabuff með frönskum og bernaissósu, og stuttu seinna kom Daníel, vinnufélagi Armen frá Stokkhólmi, sem var aleinn og yfirgefinn og átti í engin hús að venda. Við sátum svo við matarborðið, drukkum te og kaffi og sötruðum rauðvín, Daníel í blazer og við Anne í prjónapeysum yfir fínu kjólana. Á miðnætti töldum við niður og borðuðum rússnesk egg með kavíar og mæjónesi, og sungum danska þjóðsönginn og horfðum á kór syngja nýja árið inn. Klukkan hálfeitt vorum við öll meira að minna edrú og strákunum var hætt að lítast á horfur mála fyrir þetta gamalmennasamsæti. Þeir tóku því til við að hella sem óðast í öll glös og innan klukkutíma vorum við auðvitað öll orðin blindfull. Stefnan var alltaf að reyna að fara eitthvað en þegar klukkan var orðin fjögur og ég enn að segja "Nå, men skal vi ikke snart tage et sted hen" og engin ákvörðun komin á borðið, fékk ég víst nóg og settist í sófann og sofnaði. Daníel hafði þá nokkrum sinnum lagt sig í rúmið og risið frá dauðum a.m.k. þrisvar þessa nótt, og hann hlýtur að hafa verið vakandi þegar ég sofnaði, því hann, Armen og Anne héldu sumblinu áfram og reyndu meira að segja að fara í partí á kollegíi rétt hjá klukkan sex um morguninn. Ég vaknaði svo um morguninn, enn sitjandi í hnipri í sófanum og Armen sofandi í sitstöðu við hliðina á mér. Anne og Daníel lágu sofandi með hausana til fóta hjá hvoru öðru í stóra rúminu hennar Anne, og íbúðin sem hafði verið svo fín þegar við komum 15 tímum fyrr leit út eins og tuttugu víkingar hefðu setið þar að erfidrykkju.

Áramótaheit

2008-12-31T04:12:00.000-08:00

1. Klára háskólann.
2. Læra að prjóna.
3. Koma til Íslands í sumar.

Þetta ætti nú að vera auðfært, eller hur?

2008-12-30T08:38:00.000-08:00

Þá er enn eitt árið að líða og svei mér þá ef þetta leið ekki aðeins hraðar en það sem kom á undan. Nú ætla ég að reyna að setja saman smá upprifjun af árinu 2008, þó ég geti nú varla með nokkru móti komið fyrir mig hvað gerðist á þessu ári.

Janúar: Ég fór með fyrsta fullorðinshópinn minn til Moskvu. Um var að ræða lítinn níu manna hóp á aldrinum fjórtán til sjötíu og eitthvað. Tilgangur ferðarinnar var að fræðast um rússnesk stjórnmál og koma sér í stuð fyrir yfirvofandi forsetakosningar. Í ljós kom hins vegar að ekkert af þessu fólki hafði nokkurn skapaðann áhuga á rússneskum stjórnmálum og virtist aðallega hafa farið í ferðina til að sjá Rauða Torgið. Mér var nú hálfskemmt við þetta.

Febrúar: Hmm...Hef ekki hugmynd um hvað ég var að gera. Örugglega bara í skólanum og vinnunni.

Mars: Fór til Rússlands með tvo hópa í röð og varð veik þegar fyrri ferðinni var að ljúka. Já, og svo veiktist ég reyndar áður en fyrri ferðin fór af stað, því vinstri efri endajaxlinn ákvað að nú væri rétti tíminn til að láta ljós sitt skína og var dreginn úr mér tveimur dögum fyrir brottför. Ég mætti því á flugvöllinn skökk og skæld og þvoglumælt í tali, en allt gekk eins og best var á kosið þar til ég veiktist undir lok ferðarinnar. Þegar grey seinni hópurinn mætti var ég gjörsamlega búin á því og það sannast best á því að ég man ekkert eftir neinum sem var í honum.

Apríl: Ég og Armen fórum til Berlínar að hitta pabba og Böngu, og það var skemmtilegt. Sérstaklega stendur upp úr heimsóknin á safnið þar sem hlið Babýlón eru til sýnis og svo auðvitað heil máltíð heima hjá pabba (einkagrín). Við gistum á hosteli sem er staðsett í útjaðri Berlínar og eiginlega úti í skógi, a.m.k. sáum við villigrísi á hlaupum nálægt hostelinu.

Maí: Hér fór ég í 1.maí-túr til Moskvu með níu gamlar konur, og það heppnaðist eiginlega alveg ferlega vel. Moskva var ekkert nema sólskin og heiður himinn og hátíðahöld í tilefni 1. maí, og gömlu kellurnar voru hæstánægðar með ferðina.

Júní: Ég fór í próf og fékk næstbestu einkunn og svo héldum við upp á 24 ára afmælið hans Armen. Byrjuðum á því að grilla í Nörrebroparken og fluttum okkur svo innan dyra þegar fór að rigna, og íbúðin okkar var svo full af fólki að ég hélt ekki að slíkt væri hægt. Svo keypti ég líka fjögur pör af skóm í einu í lok júní.

Júlí: Skellti mér til London að heimsækja Eilis og við fórum m.a. til Cambridge. Annars var rosalega gott veður þennan mánuð og ég lá aðallega bara í sólbaði á Islands Brygge. Þarna komst ég líka að því að Pétur væri fluttur til Kaupmannahafnar og við áttum skemmtilega endurfundi á Sankt Hans Torv. Síðan höfum við Armen ekki getað látið hann og Kristínu í friði, enda eru þau alveg frábær.

Ágúst: Við Armen fórum í hina frægu ferð til Tyrklands, þar sem margar rústirnar voru skoðaðar en ekki á neina strönd komið. Aldrei hef ég lent í öðru eins glápi á mína persónu og í þessu austræna landi, enda hef ég verið í vafa síðan hvort ég þori nokkuð að ferðast í Austurlöndum.

September: Þessi mánuður er eins og máður úr mínu minni.

Október: Þarna var ég í Rússlandi nærri allan mánuðinn og kreppan á Íslandi að byrja. Við vorum í brjálaðri húsnæðisleit allan mánuðinn og enduðum á því að taka íbúðina í Brönshöj, þar sem við búum núna. Síðan lok október hef ég s.s. verið úthverfafrú.

Nóvember: Þessi mánuður fór mestmegnis í að koma okkur fyrir í nýju íbúðinni, kaupa húsgögn og innanhúsmuni og venjast því að hjóla frá Brönshöj niður í bæ og út á Islands Bryggju í skólann. Svo héldum við líka innflutningskaffi um miðjan mánuðinn og Armen fannst við vera orðin mjög gömul fyrst að ekki var haldið almennilegt partí en bara eitthvað kaffisnakk seinnipart sunnudags. Jú, og svo borgaði ég 1,1 milljón ISK inn á námslánin mín.

Desember: Ég fór í augnaaðgerð og er nú með svo til fullkomna sjón, Lise og Eilis komu báðar í heimsókn og við Armen héldum okkar fyrstu jól án nokkurs annars, og keyptum meira að segja jólatré. Í lok þessa mánaðars kom líka ansi dýrt rugl í mínum launamálum upp á yfirborðið, og hefur það gjörbreytt minni fjárhagsstöðu á næsta ári. Ég nenni ekki að fara út í smáatriðin en vísa til status míns á Facebook í dag.

Gleðilegt ár og skemmtið ykkur vel á morgun!

Líf í nýju ljósi

2008-12-23T12:40:00.000-08:00

Ég sit við tölvuna og sé allt á skjánum. Ég sé líka allt í kringum mig mjög skýrt og greinilega. Og ég er ekki með linsur eða gleraugu, heldur sé ég allt svona vel með nýju sjóninni minni. Takk, elsku læknar og þökk sé danska ríkinu sem gaf mér þessa aðgerð í jólagjöf. Ég hlakka til að geta gist óforvarandis heima hjá fólki, taka næturlestir og rútur og fara í tjaldferðalög án þess að vera að vesenast með linsur og linsuvökva. Þetta er án efa besta jólagjöf sem ég hef nokkurn tímann fengið.

Svo er litla jólatréð okkar komið upp og ég er búin að skreyta það. Gleðileg jól kæru vinir!

2008-12-18T04:52:00.000-08:00

Mér er tjáð að ég sé að breytast í Mörtu Stewart. Ekki veit ég hvort það sé alsatt, en það skal viðurkennt að ég er himinlifandi yfir fína jólaskrautinu í íbúðinni okkar. Mín gamla vinkona Lise er í heimsókn og hún hjálpaði mér að skreyta, og ég ætla að klára að hengja upp negulstungnar mandarínur og grenivendi með kristþyrni og kanelstöngum í dag.

Í gær bjuggum við til laufabrauð eftir uppástungu Armens. Hann rannsakaði málið á netinu og hófst svo handa við að hnoða og fletja. Ég, Lise og Anne sátum við útskurðinn og sötruðum bjór, og þegar öllum steikingum var lokið drukkum við kampavín og gæddum okkur á nýbakaðri eplaböku og hlustuðum á Kim Larsen. Jólastemningin var alger og ég hlakka alveg rosalega mikið til jólanna. Besta jólagjöfin í ár verður auðvitað aðgerðin mikla, eða aðgerðirnar, og ég hlakka mikið til að vakna á aðfangadag með nýja sjón á lífið og tilveruna.

Gleðileg jól!

Jólin

2008-12-11T03:19:00.000-08:00

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvernig ég eigi að útskýra jólin fyrir mínum framtíðarbörnum. Ekki finnst mér alveg rétt að segja þeim bara að þá hafi Jesús fæðst, því í fyrsta lagi fæddist hann víst alls ekki í desember, og í öðru lagi reikna ég nú ekki með því að eiga eftir ræða Guð og Jesús mikið við mín afkvæmi, því ekki er ég sérlega trúuð. Guð kemur því jólunum mjög lítið við í mínum huga, þó vissulega finnist mér hinn kristni boðskapur um náungakærleik og hjálpsemi vera partur af jólaandanum.

Á hinn bóginn getur maður varla heldur sagt börnunum að jólin snúist um að fagna komu nýs árs og eilífum hring lífsins, eins og siður var hjá heiðnum Norðurlandabúum, því þó þessi siður sé auðvitað ekki verri en afmælisdagur Jesúss, þá er kannski svolítið erfitt fyrir smáfólkið að skilja eldgamla siði sem enginn fer eftir lengur. Nema...hey, kannski ætti það að verða partur af mínu jólahaldi héðan af? Fyrir mér snúast jólin fyrst og fremst um að vera með fjölskyldu og vinum, helst að gera eitthvað gott fyrir aðra og minnast þess og þakka fyrir hvað maður hefur það nú eiginlega gott. Já, svei mér þá. Á aðfangadagskvöld ætla ég að skála í rauðvíni eða kampavíni við unnustann og þá gesti sem við höfum boðið, og skála fyrir náungakærleiknum sem gerir allt gott mögulegt, þakka Almættinu (hvað sem það nú kann að vera) fyrir það ár sem er að líða og fagna vaxandi sól. Því miður á ég engin líkneski sem ég get skvett blóði á og dansað berbrjósta í kringum, en hver veit nema við göngum nokkra hringi í kringum jólatréð.

Og fyrst að minnst er á náungakærleik og þakklæti. Seinasta ár tók ég mjög góða ákvörðun varðandi jólagjafir. Langflestir sem ég þekki eiga allt til alls og geta sjálfir keypt það sem þá langar í, og þess vegna hef ég alltaf verið í hálfgerðum vandræðum með hvað ég á að gefa þeim í jólagjöf. Svo fór ég að spá í því í fyrra hvað þetta jólagjafabrjálæði væri farið fram úr allri skynsemi, og fólk bara að gefa til að gefa eitthvað, og helst að keppast um að gefa stærst og flottast. Mér ofbauð og ofbýður enn neyslubrjálæðið, sérstaklega þegar hugsað er út í hvaða afleiðingar öll þessi framleiðsla hefur fyrir hnöttinn okkar og ekki síst hver er að framleiða allt þetta drasl og við hvaða aðstæður. Ég tók því þá ákvörðun að mínar jólagjafir skyldu héðan af alltaf vera litlar og táknrænar, bera einhvern boðskap og helst vera framleiddar úr lífrænum/náttúruvænum efnum og helst á mannsæmandi hátt, eða það sem er kallað fair trade. Sömuleiðis skulu gjafirnar helst vera eitthvað sem er hægt að nota, borða eða t.d. bera á sig. Boðskapur gjafanna á að minna viðtakendurna á að vanda valið í daglegri neyslu og velja eins umhverfisvænt og réttlátt og hægt er, sem ég tel óhemju mikilvægt á þessum umskiptingatímum. Nú finnst mörgum ég kannski vera orðin alger hippi og klikkaður grænfriðungur, en þá get ég sagt ykkur að það hef ég alltaf verið, alla tíð síðan að ég var níu ára og skrifaði stíla um eyðileggingu náttúrunnar og málaði friðardúfur og tré á boli hjá pabba mínum í Þýskalandi. Svo það breytist ekki héðan af, held ég, og nú kaupi ég t.d. nærri einungis lífrænt ræktaðar matvörur og hugsa mig alltaf vandlega um þegar kemur að t.d. fötum eða innanhúsmunum. Þar reyni ég alltaf að velja t.d. lífræna bómull eða notuð föt og hef keypt margt flott í búið í genbrugsbúðunum hér í Kaupmannahöfn - það er líka miklu, miklu ódýrara.
Jæja, nú er víst best að ljúka þessum pistli áður en allir fá ógeð á mér. Ég hef alltaf verið hugsjónamanneskja og náttúruvæna hugsjónin hefur náð til nærri allra hliða á mínu lífi. Vonandi getur þetta röfl í mér veitt ykkur innblástur eða vakið hjá ykkur nýjar hugmyndir, og svo getur auðvitað vel verið að þið séuð öll löngu byrjuð að lifa grænt og réttlátt og finnst þetta bara óþarfa hjal í mér. En ég vil samt minna á það.

2008-12-04T00:40:00.000-08:00

Mig dreymdi í nótt að ég væri stödd í verslunarmiðstöð og að Barack Obama var þar með hárkollu á höfði og án öryggisvarða. Fyrst þekkti ég hann ekki og sýndist hann vera Miss Jay frá ANTM, en svo áttaði ég mig á hver þetta var og brosti til hans, en vildi ekki vera að segja neitt við hann annars og gekk áfram. Eftir á sá ég eftir að hafa ekki heilsað honum almennilega og sagt "I congratulate you on your victory, sir", bæði til að vera kurteis og til að geta sagst hafa talað við Obama. Hvað ætli þetta þýði?

2008-11-30T02:33:00.001-08:00

Fyrsti sunnudagur í aðventu. Ég ætla að vera alger húsmóðir í dag og blása á allar kreppur, pólitíska skandala og gerspillta íslenska ríkisstjórn, og eyða deginum við það að skreyta og búa til smákökur. Allir eru velkomnir í kaffi.

Framtíð ný og skýr

2008-11-22T03:31:00.000-08:00

Í gær var merkisdagur. Í fyrsta lagi fékk ég staðfest að ég muni gangast undir leysigeislaaðgerð á augunum fyrir jól, algerlega á reikning danska ríkisins (eins gott að maður fær eitthvað því ekki vilja þeir gefa mér SU, bölvaðir). Þetta verður ein besta jólagjöf allra tíma. Ég get hreinlega ekki ímyndað mér lífið án þeirrar móðu sem hefur verið fyrir augum mér alla mína ævi, en nú get ég hlakkað til þess að pakka -9 glerjum og linsum niður í skúffu. Læknarnir segja að útkoman verði í versta falli -1, þar sem að ég er mjög nærsýn og sérstaklega á vinstra auga, og ekki víst að hægt sé að laga það alveg. En það skiptir sko engu máli, finnst mér, miðað við það að vera nærri blind!

Í öðru lagi tókst mér í gær að fara út og skemmta mér, fá mér í glas og vera undir áhrifum án þess að missa stjórn á mér og verða draugfull, eins og vaninn hefur verið síðan ég var unglingur. Í ágúst tók ég þá ákvörðun að hætta að drekka alveg um tíma þar til að mér fyndist ég vera tilbúin til að byrja aftur að lyfta glasi á hófsaman hátt. Mín áfengisneysla var löngu farin að keyra úr hófi fram og ég var búin að gera svo marga skandala, segja svo margt asnalegt og haga mér eins og asni svo oft og verst af öllu, særa kærastann minn og vini með hegðun sem hefði aldrei komið til nema af því að ég var búin að drekka allt of mikið. Kostnaðurinn við það að drekka var því orðinn miklu meiri en ánægjan (sem var svosem ekki mikil þegar þarna var komið) og ég var fyrir utan það farin að fá mér allt of oft einn bjór eða eitt vínglas hingað og þangað. Ég hafði vaxandi áhyggjur af hvernig þetta færi með heilsuna og var einfaldlega komin með nóg af sjálfri mér og þessari drykkjusýki, svo ég tók mér þriggja mánaða hlé og drakk alls ekki neitt á meðan því stóð. Nú er ég farin að lyfta glasi aftur og fór út í gær með vinkonum mínum til að fagna fréttunum um aðgerðina. Ég skemmti mér konunglega, hafði auga með því hvað ég var að drekka mikið, passaði að fá mér vatn á milli, tékkaði á sjálfri mér, ég man allt sem gerðist í gær (hef ekki munað heil kvöld á djamminu í nokkur ár) og var ekki á nokkrum punkti stjórnlaus eða að gera hluti sem ég myndi annars ekki gera. Vissulega er maður aðeins hömlulausari þegar maður er úti á galeiðunni en það heyrir nú til. Ég er því nokkuð ánægð með sjálfa mig og ætla að halda áfram að passa mig og reyna að feta hinn mjóa stíg hófseminnar. Mikilvægast er held ég að vera ekki að fá sér í glas hvenær sem tækifæri býðst, maður þarf ekkert alltaf að fá sér bjór eða vín bara af því að það á að hitta vinina eða fara á kaffihús að kveldi til. Svo er ég búin að lesa svo mikið um hvað mikil drykkja fer illa með heilsuna, sérstaklega hjá konum, að það eitt æti að hjálpa til að halda mér á mottunni.

Þeim sem undra sig á af hverju ég er að útleggja eins persónulega hluti og áfengisvandamál á opnu bloggi, vil ég segja að það gagnar engum að fara í felur með svona lagað. Eftir því sem ég fæ best séð er það mjög stór hluti fólks almennt sem ræður ekki við hvað það er að drekka mikið á djamminu og vandamál eins og ég er búin að vera að glíma við undanfarin ár eru mjög útbreidd. Ef að maður forðast að tala um áfengisvandamál verða þau bara enn skammarlegri og þau eru talin fyrir, og það gerir bara illt verra. Og þar sem að ég er bara ein af ótrúlega mörgum sem hafa dregið þennan djöful með sér, sé ég enga ástæðu til að vera að gera það að einhverju ljótu leyndarmáli. Fyrir utan það að líf mitt er orðið miklu betra eftir að ég lagði ofdrykkjuna á hilluna (vonandi það sem eftir er) og því vil ég gjarnan deila með ykkur.

Útþrá

2008-11-20T02:51:00.001-08:00

Undanfarnar vikur hef ég verið að bræða með mér hugmynd sem vex og vex að umfangi og æsileika. Mig langar að fara í bakpokaferðalag eftir útskrift. Fyrst til Rússlands, þar myndu aðaláfangastaðirnir vera Kazan, fyrrum höfuðborg tyrkneskra þjóðflokka í Rússlandi, Irkutsk og Baikalvatn. Þaðan yrði maður væntanlega að komast yfir Kína einhvern veginn, en það er bara svo andskoti stórt! Frá Kína til Tælands og gjarnan til Víetnam, og svo langar mig að stoppa í Kuala Lumpur, sem ég hef séð þætti um í sjónvarpinu og virðist vera ótrúlega spennandi borg. Þar þekki ég líka einn strák sem bjó á kollegíinu í Sankti Pétursborg. Lokaáfangastaðurinn yrði svo auðvitað Sydney og sófinn hjá Höllu og Nick. Langar einhvern að koma með?

2008-11-18T06:10:00.001-08:00

Rétt í þessu var ég að millifæra 50.000 danskar til LÍN. Það er nærri allt spariféð mitt og vonandi gengur nú allt eftir, það er víst ekki hægt annað en að verða pínu nervus yfir svona stórum fjárhæðum.

Rosalega fullorðins

2008-11-12T11:30:00.000-08:00

Nú er ég að reyna að græja lán hjá Danske Bank til að borga námslánin mín. Er búin að panta símtal hjá Alka Forsikringer til að tryggja mig, mann og bú, Armen féllst loksins á að við ættum að hafa heimilistryggingu eftir að hann datt af hjólinu sínu í september og viðbeinsbrotnaði. Eftirfarandi hefur hann nefnilega þurft að fara í sjúkraþjálfun og þarf nú að fara í aðgerð vegna þess að beinið hefur ekki gróið rétt saman og hann allur skakkur og skældur. Alveg þangað til hann lenti í þessu slysi var hann mjög skeptiskur á allar tryggingar og vildi alls ekki skrifa undir eitt eða neitt, en núna hefur mér tekist að sannfæra hann um að það sé alls ekkert svo slæmt að hafa tryggingu, sérstaklega þegar maður þarf að fara að borga sjálfur fyrir að fara til sjúkraþjálfa, tannlæknis eða þegar hjólinu manns er stolið. Svo nú erum við loksins að fara að fá okkur tryggingu.

Svo er forsetinn bara að skamma Dani á diplómatafundum. Mér finnst þetta hálfpartinn ágætt hjá honum, veit nú sossum ekkert hvaða afleiðingar þetta gæti haft, ef einhverjar. En spennandi var að heyra að hann hótaði að bjóða Rússum að gerast helstu bandamenn Íslendinga. Því verður ekki neitað að Danir hafa iðað í skinninu af kátínu yfir þessum óförum Íslendinga og finnst þetta víst bara gott á Ísland, svo mikið get ég nú lesið úr því sem fjölmiðlar eru að skrifa um þetta allt saman. Ætli Ísland endi með að verða einhvers konar Next Stop Russia?

2008-11-03T11:05:00.000-08:00

Nú finnst mér ég vera að fá flensu. Það er nú held ég það seinasta sem ég hef tíma til eins og er. Við erum hálfpartinn komin "på plads" hér á Brunnhólum, vantar þó enn sófaborð, sturtuhengi, litla pönnu og hitt og þetta. Man ekki hvort ég var buin að minnast á það, en hér er uppþvottavél, sem er hreint út sagt frábært að hafa. Eins og ég var búin að fá nóg af því að vaska upp daginn út og inn, nú vantar bara að ég fái efni á því að ráða húshjálp til að þrífa annað slagið. Þeim sem finnst þetta stórborgaralegt tal í mér, get ég sagt að ég hyggst ráða til mín slíkan starfskraft um leið og ég get, þó ekki væri nema tvisvar í mánuði.

2008-10-28T11:50:00.000-07:00

Nú er ég komin heim eftir 17 daga í Rússlandi. Þó mér finnist alltaf gaman að koma til Rússlands, þá finnst mér eiginlega alltaf betra að koma þaðan, því eftir viku dvöl er ég orðin uppblásin af sykri, hvítu hveiti og himinháu fitumagni í öllum mat. Í þetta sinn lét ég sérstaklega vel við mig í eftirréttunum, því engan drakk ég bjórinn, og eftir meira en tvær vikur af svoleiðis gamani var ágætt að komast heim í mitt venjulega ökologiska og fair trade líf.

Jæja, en við erum að flytja. Therese vinkona mín, sem á þessa íbúðarögn sem við höfum búið í undanfarið ár, kemur heim á morgun og við erum því að flytja út í Brönshöj, í 51 fermetra íbúð með bakgarði og ágætis eldhúsi. Úthverfalífið hefst því í þessari viku, það mun þó væntanlega ekki vara lengur en hálft ár, því þetta er einungis tímabundin leiga. Við þorðum ekki annað en að taka þessa íbúð þegar ekkert gekk að finna húsaskjól, en auðvitað er svo búið að bjóða okkur tvær miklu hentugri íbúðir eftir að við skrifuðum undir og borguðum trygginguna. En hvað um það, það er ekki hægt að bæði halda og sleppa, og ég er ágætlega sátt við þessa íbúð. Við fórum í IKEA í dag eins og öllum ungum turtildúfum sæmir, og festum þar kaup á ágætis sófa (sem hægt er að draga út í tveggja manna svefnsófa, svo komiði bara í heimsókn), rúmi, sem við ætlum þó kannski að skila þar sem okkur hefur boðist ókeypis rúm, mjúkri og góðri dýnu, borði og fjórum stóltutlum. Sófann skoðuðum við lengi og lögðumst bæði í hann til að sannreyna að við kæmumst þar bæði fyrir endilöng. Eins létum við fara vel um okkur á mörgum dýnum áður en við tókum endanlega ákvörðun, og fjárfestum að lokum í fínni dýnu sem kostaði um 3.000 kr (danskar). Fátt jafnast á við tilfinninguna að vera að kaupa sér ný húsgögn í fyrsta sinn, eiginlega allt sem ég hef átt hingað til hef ég keypt notað eða fengið gefins, en í þetta sinn var það mitt skilyrði að við keyptum nýjan sófa og nýja dýnu, því ég er komið með nóg af þvi að kútveltast í annarra manna svita og húðflögum. Svo ætla ég að dútla mér við að kaupa stólasetur, dúka og teppi næsta mánuðinn, og innrétta okkar nýju híbýli eins vel og hægt er. Reyndar eru þarna fyrir nokkrar alveg forljótar mublur, en ég er búin að ákveða að láta sem ég sjái þær ekki, eða þá breiða dúka eða teppi yfir þær. Næst þegar við flytjum vil ég flytja inn í alveg ómubleraða íbúð, eða vonandi kaupa íbúð, en ég veit ekki hvort ég hef efni á því enn sem komið er.

2008-10-07T12:47:00.000-07:00

Ég er svo aldeilis hlessa á því sem ég hef lesið í fjölmiðlum í dag. Rússland að lána Íslendingum pening? Það var mikið hlegið í vinnunni í dag (mér var reyndar ekki skemmt) og ég missti mig og fór að skamma alla nærstadda fyrir hroka Dana í garð Norður-Atlantshafsþjóðanna, en þær skammir fóru algerlega fyrir ofan garð og neðan. Það var helst að yfirmönnum mínum væri skemmt enn fremur frekar en að skammast sín. Ég veit svosem ekki hvað ég á að segja við svona fréttum, þetta er eitthvað svo ótrúlegt. En þið sem heima á Fróni sitjið eruð sjálfsagt í enn meira sjokki en ég.

Frítími

2008-09-30T08:52:00.001-07:00

Um helgina átti ég talsvert meiri frítíma en venjulega. Ég veit ekki alveg hvernig það gerðist, því nóg var af húsverkum og heimalærdómi að fást við, en einhvern veginn tókst mér að ganga frá því öllu saman á furðu stuttum tíma. Þess skal getið að Armen getur ekki gert neitt hérna heima við á meðan hann er með handlegginn í fatla, og því hef ég ánægjuna af því að sjá um allt heila klabbið. Svo til þess að gera eitthvað annað við frítímann en að horfa á sjónvarpið ákvað ég að hringja í fólk. Ég hringdi í Önnu Heru, Fjólu, Ásdísi, mömmu, Eilis og örugglega einhverja fleiri, en það var enginn heima. Svona finnst mér þetta oft vera þegar ég fer af stað og ætla að hafa samband við fólk. Nú er kominn þriðjudagur og nóg að gera, og ég hef engan tíma til að hringja í fólk, nema það hafi íbúð til leigu.

Nýja lífið...eða þannig

2008-09-28T06:18:00.001-07:00

Þá er ég loksins búin að koma mér upp nýju bloggi, eftir að hafa verið að hugsa um það guð má vita hversu lengi! Andinn snúinn til mín aftur eftir langa mæðu þar sem mig langaði ekki til að skrifa neitt, eða fannst ég ekki til að hafa tíma til þess. Núna er ég búin að gera ýmsar hagræðingar í mínu lífi, sem gera að ég hef meiri tíma og löngun til þess að setjast við tölvuna mína og láta gamminn geisa um það sem mér dettur í hug. Til dæmis er ég hætt að tékka eitt af tveimur vinnumeilum heima (hefði sko átt að hætta því fyrir löngu), og læt það bara passa sig þangað til ég kem næst í vinnuna og þykist góð. Svo passaði ég að slaka vel á í sumarfríinu og njóta góða veðursins meðan það varði, maður þorir víst ekki öðru hér á þessum norðlægu slóðum. Núna er ég því full af innblástri og langar að skrifa um allt og ekkert.

Ég gæti til dæmis byrjað á smá uppfærslu (öppdeit eins og margir segja) um hvað hefur drifið á mína daga síðan ég hætti að skrifa á hitt bloggið í febrúar. Athugið að ef að þið takið eftir málvillum hjá mér, þá megið þið endilega leiðrétta þær. Ég skrifa sjaldan á íslensku og tala heldur ekki íslensku á hverjum degi, svo það er ekki von að ég sé farin að ryðga aðeins. Og nei, ég nenni ekki að lesa Moggann á netinu til að halda mér við, þar er ekkert fréttnæmt eða spennandi eða rétt stafsett hvort sem er! En ég er víst, eins og ein kunningjakona mín sagði, víst orðin meira dönsk en íslensk og það er því ekki seinna vænna að byrja að skrifa aftur!

Við skötuhjúin búum enn hér á Nörrebro, þar sem miklir skotbardagar og ólæti hafa staðið á síðan í sumar. Ég hef aldrei orðið vitni að þessum skothríðum eða heyrt neitt til þeirra, en þær gerast víst samt á nærri hverjum degi. Hinsvegar heyri ég oft sírenugaul en ég er nú ekki mikið að kippa mér upp við það. Við þurfum að flytja héðan bráðlega og erum að leita að íbúð, það kemur í ljós hvar það verður. Ég er að klára seinustu kúrsana í skólanum og hlakka til að byrja á mastersritgerðinni minni í vor. Undanfarna viku hef ég þó haft að aukavinnu að sjá um unnusta minn, sem hefur legið í sófanum síðan hina örlagaríku föstudagsnótt þann 21. september, þegar hann steypti sér af hjólinu sínu og viðbeinsbrotnaði. Ég var í Stokkhólmi hjá Böngu systur og kom ekki heim fyrr en á mánudagsmorgun. Þegar ég loksins kom heim var hann fúlskeggjaður í kámugri peysu og orðinn mjög svangur, enda ísskápurinn tómur og íbúðin skítug, því ég hafði skilið við með það í huga að hann myndi þrífa og kaupa inn meðan ég væri í burtu. Nú er honum aðeins farið að batna en þarf samt á hjúkrun að halda. Ég get einungis þakkað mínum sæla fyrir að búa að reynslunni úr heimaþjónustunni, eins og ég bölvaði þeirri vinnu oft hér áður!

Af mér er það að frétta svona persónulega að ást mín á matreiðslu hefur vaxið mjög undanfarið ár. Það líður vart sú stund án þess að einhver uppskriftin sé að mótast eða hringsóla í hausnum á mér, og hér er bakað brauð og möffins og framkallaðar veislumáltíðir í dögndrift, liggur við. Þetta er víst fjölskyldumanían að sýna sig í enn einni myndinni. Ég á það t.d. sameiginlegt með móður minni að vera mjög æst í líkamsræktinni og er iðulega að reyna að slá sjálfa mig og alla aðra út þegar kemur að lyftingum, hnébeygjum eða öðru slíku. Það er sennilega ágætt að við erum ekki saman í herþjálfuninni sem hún (kona á sextugsaldri) sækir þrisvar í viku, það myndi ekki enda vel. En það sem ég er að meina er að þegar við í Álfatúnsfjölskyldunni setjum okkur eitthvað fyrir eða fáum áhuga á einhverju, þá er það yfirleitt tekið með trompi og ekkert verið að tvínóna við hlutina.
Svo er ég að verða meiri og meiri monsa, eins og Bönga myndi segja, með hverju ári sem líður. Um leið og ég kem heim skipti ég um föt, legg powerdressið yfir stólbak og skríð í þykkar buxur, ullarsokka og hettupeysu. Á haustin og veturna er ég dúðuð eins og gamalmenni, og í sófa sest ég ekki nema að hafa teppi til að vefja utan um mig. Fátt þykir mér verra en að vera kalt og er því yfirleitt í mörgum lögum. Og svo drekk ég u.þ.b. tvo lítra af jurtatei á dag og get ekki án þess verið. Ef einhver er í vafa um hvað hann/hún eigi að gefa mér í afmælisgjöf, þá er alltaf hægt að gefa mér einhverjar ullarbrækur eða flíspeysu, ég get aldrei fengið nóg af svoleiðis og sérstaklega þykkum og hlýjum sokkum. Svona er nú fyrir mér komið, 27 ára konu. Af þessum lýsingum að dæma mætti halda að ég væri áttræður niðursetningur á bæ.

Mun ég nú láta þetta gott heita í bili og sný bráðar aftur.